Moderne wonderen

Van minder dan 30% zicht naar 100%.
Vorig jaar september nam ik deel aan het TV spel 1 tegen 100. Mijn vrouw had mij daar voor opgegeven omdat ik vanuit mijn leunstoel altijd hoge ogen gooi met TV quizzen. In de studio ging ik er lekker voor zitten en bij de eerste vraag ging het dramatisch mis: ik kon de vraag en de meerkeuze antwoorden niet lezen, ondanks dat ze met grote koeienletters op een enorm bord geprojecteerd werden. Het werd dus niks met de quiz.

Ik begreep dat ik eens naar mijn ogen moest laten kijken. Men constateerde dat mijn ogen enorm achteruit gegaan waren en dat een staar operatie nodig was. Aan beide ogen. Ruim een maand geleden werd mijn linkeroog geopereerd en eergisteren mijn rechter.

Gisteren voor controle naar het ziekenhuis (LUMC in Leiden) en daar bleek dat het zicht in beide ogen nu 100% is. Zonder bril. Voor het eerst in 56 jaar kan ik zonder bril de straat op. Het is een wonderlijk gevoel, alsof er een nieuwe wereld voor je open gaat.
Als 12 jarig jongetje had ik dat gevoel ook toen ik voor het eerst een bril kreeg. Zo helder had ik de wereld nog nooit gezien. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik heb nooit een bitter gevoel over mijn bril gehad, altijd dankbaar geweest dat ik er een had. Nu kan ik van mijn trouwe vriend afscheid nemen. Ik heb nog wel een leesbril nodig maar dat hebben de meeste mensen van mijn leeftijd.

De beide operaties zijn uitgevoerd door dr. B. Haeseker. Ze maakte op mij een vriendelijke en deskundige indruk. De operaties gebeurden onder lokale verdoving en ik kon de kalme manier waarop het werd gedaan goed volgen (helemaal met een operatielaken bedekt met alleen het te opereren oog vrij).

Een kwestie van bekijken

Afnemende vooruitzichten.
Een tijdje geleden kreeg ik te horen dat ik aan een bepaalde oogkwaal lijd, die als die niet wordt behandeld tot blindheid leidt. Op dat moment was mijn gezichtsvermogen nog goed. Een paar weken terug mocht ik meedoen aan het TV spel 1 tegen 100. Ik zat op een hoge tribune en toen de vragen op een  immens groot scherm verschenen merkte ik tot mijn verbijstering dat ik ze niet kon lezen, terwijl het toch koeienletters waren. Vanmorgen ging ik voor onderzoek naar de oogheelkundige afdeling van het LUMC. Daar bleek dat ik nog maar voor 30% zicht in mijn ogen heb. Ik was er 's morgens zelf alleen in de auto naar toe gereden en ik kreeg te horen dat dit voorlopig mijn laatste ritje was. Ik had er werkelijk geen idee van dat het zo slecht was. Toch zijn de vooruitzichten niet slecht, het is operabel en na implantatie van kunststof lenzen zal ik weer goed kunnen zien. En weer kunnen autorijden. En weer behoorlijk kunnen internetten, ik zit nu zowat met mijn neus op het scherm en de lettergrootte heb ik al aan mijn beperkte gezichtsvermogen aangepast.

Hoe ga je met zo iets om?
Sinds mijn jeugd heb ik slechte ogen en ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik voor het eerst een bril kreeg. Wat was ik toen blij! Ik kon weer alles zien. Met diezelfde blijde verwachting kijk ik uit naar de dag dat mijn ogen geopereerd zullen worden en dat ik weer goed kan zien. Natuurlijk had ik vanmorgen wel een moeilijk moment maar slechts voor even. Je kunt dit soort zaken van twee kanten bekijken, van de positieve kant of van de negatieve. Als jij in soortgelijke omstandigheden zit, probeer het dat van de positieve kant te bekijken. Juist als jouw omstandigheden slecht zijn moet je een positieve houding aannemen, wanneer je dat niet doet dan maak je het alleen maar erger. Je kunt klagen dat je aan een bril moet, je kunt ook blij zijn dat je met bril weer behoorlijk kunt zien. Je kunt chagrijnig zijn dat je aan een pacemaker moet, je kunt ook blij zijn dat je hartfunctie constant bewaakt wordt. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel en je kunt het rijtje voor jezelf aanvullen. Sterkte!, Kop op! Wees blij!