Wantrouwen is angst

Ben je wantrouwig?
Ben je bang om bedrogen te worden? Heb je nare ervaringen gehad? Ben je daardoor wantrouwig geworden? Ben je huiverig om mensen te vertrouwen? Als je steeds ja op deze vragen zegt is het helemaal niet vreemd dat je mensen niet snel vertrouwt. Daar hoef je je helemaal niet voor te schamen.
Iets anders is of het prettig en nuttig is om wantrouwend te zijn. Uit eigen ervaring weet ik dat het helemaal niet leuk en profijtelijk is om mensen te wantrouwen. Maar kun je er wat aan doen?

Wantrouwen is angst.
Angst om bedrogen te worden voedt het wantrouwen. Andersom is het ook zo, wantrouwen voedt de angst om bedrogen te worden. Wantrouwen en angst vormen samen een vicieuze cirkel. Wantrouwen en angst om bedrogen te worden kunnen leiden tot paranoide gedrag en gevoelens. Deze cirkel van negativiteit maakt iemand zeker niet gelukkig. Als je er last van hebt zou je er van af moeten willen komen.

Hoe kom je er van af?
Alle verandering begint met gedachten. Van één ding moet je jezelf zien te overtuigen: je hebt de vrijheid om je eigen reactie op gebeurtenissen te bepalen. Van dit feit moet je jezelf doordringen, het moet in je DNA gaan zitten. Als iemand je iets vertelt hou dan voor ogen dat je vrij bent om je eigen reactie daarop te bepalen. Als iemand aandringt op een antwoord zeg dan dat je daar later op terug komt. Je creëert dan de mogelijkheid om er over na te denken en er misschien over te praten met iemand die je goed kent en vertrouwt. Probeer er rustig en zonder angst over na te denken. En houdt steeds voor ogen dat jij bepaalt wat je gaat doen en niet iemand anders, je hebt toch de vrijheid om zelf je eigen reactie te bepalen, laat je die vrijheid niet ontnemen. Hou vast aan deze gedachte.

Op deze manier handel je vanuit je eigen innerlijke vrijheid en niet vanuit angst en wantrouwen. Als je dat doet dan kan je mensen op een feitelijke manier beoordelen. Benader mensen positief, begin niet met wantrouwen. Wees altijd bewust van je innerlijke vrijheid, vertrouw op je nuchtere oordeel.

Je hebt de vrijheid om je eigen reactie te bepalen, vergeet dat nooit!

Kalmte bewaren, hoe doe je dat?

Antwoord op een vraag.

Lezende vrouw als beeld van aandacht

Uit de reactie van een lezer destilleerde ik deze vraag. De reactie bestond niet uit een vraag maar uit de verzuchting dat het veel te vaak niet lukte. Ik kan niet zomaar voorbij gaan aan die reactie zonder te proberen een antwoord te geven op de impliciet gestelde vraag.

Hoe bewaar je je kalmte?
Dat is een kwestie van oefening. Zoals bij alle dingen die met oefenen moet proberen lukt het niet meteen. Daar moet je je niet door laten ontmoedigen. Als je het werkelijk wilt dan zal het je uiteindelijk lukken.

De eerste stap is jezelf er van doordringen dat je de innerlijke vrijheid hebt om zelf je reactie bepalen. Deze gedachte moet als het ware in je vezels gaan zitten. Het helpt wellicht als je voor je zelf een soort mantra opschrijft en die regelmatig hardop reciteert. In de trant van: Ik heb de vrijheid om zelf mijn reactie te bepalen, Ik neem me voor om nooit meteen op iets te reageren maar de tijd te nemen om over mijn reactie na te denken.

Een prachtige oefening is deze: Je gaat met iemand in gesprek en je laat de ander praten. Het is een gesprek dus jij moet natuurlijk ook iets zeggen. Maar begin met luisteren en doe dat goed. Zodra de ander iets zegt waarover je een vraag zou kunnen stellen dan stel je die vraag. Laat merken dat je het antwoord begrepen hebt door een opmerking als Wat leuk! of Wat jammer voor je! of stel nog een vraag naar aanleiding van het antwoord.
Bij deze eerste oefeningen kan je het jezelf wat gemakkelijker maken door sympathieke en positieve vragen te stellen. Ik bedoel geen vragen die kritiek of een waardeoordeel inhouden. In het algemeen is het verstandig om waardeoordelen voor je te houden.

Ook al is het een oefening probeer oprechte belangstelling voor de ander te hebben. Dat is gewoon essentieel in de omgang met anderen.

Wanneer je zelf aan het woord bent en iemand maakt een kritische opmerking, stel dan een vraag: Waarom denk je dat? Wat heeft je op die gedachte gebracht? Luister dan ook goed naar het antwoord.
Ga niet in discussie maar probeer door het stellen van vragen de positie van de ander helder te krijgen. Hou dat vol. Als de ander redelijk is dan komt er snel duidelijkheid en kan je weer verder. Als de ander onredelijk is dan dring je hem of haar met vragen in de hoek. Onredelijke mensen hebben dan geen verweer en jij blijft kalm.