De spagaat van integere Moslims.

Ahmed Aboutaleb, een bewonderenswaardig man.

Ik koester al geruime tijd bewondering voor Aboutaleb voor de manier waarop hij zijn functie uitoefent en in het bijzonder voor het feit dat hij al bij eerdere gelegenheden onomwonden afstand nam van het islamitisch geweld. Ook nu weer, na de aanslag in Parijs, was hij weer volkomen duidelijk en sprak hij zonder enige reserve zijn afkeer van dit geweld uit. Het wordt hem overigens niet door alle Moslims in dank afgenomen. Het zou me niets verbazen als ook hij beveiligd moet worden.

"Dit is niet mijn Islam".

Je hoort nu Moslims zeggen: "Dit is niet mijn Islam". Daarmee bedoelen ze waarschijnlijk dat de Islam die zij aanhangen vredelievend is en dat de terroristen eigenlijk niets met de ware Islam te maken hebben. Is de Islam een vreedzame godsdienst?
Zoals Jezus zei: "Aan de vruchten kent men de boom". Laten we de Islam op dit punt eens onder de loep nemen.

Een blik in het verleden.

De ontstaansgeschiedenis van de Islam is gewelddadig. Het geloof werd verspreid door middel van veroveringsoorlogen door Mohammed zelf begonnen. Na de verovering van Noord-Afrika was Spanje aan de beurt. Daarna vielen de Moslims Frankrijk aan. In het jaar 732 werd een islamitisch leger bij Poitier verslagen door Karel Martel. In de eeuwen daarop werd Spanje door christelijke koningen heroverd op de Moren.
Een andere poging om Europa voor de Islam te veroveren werd in 1683 bij Wenen verijdeld doordat de Turken door een leger van Duitsers en Polen werd verslagen.
De verovering door de Moslims van het Indiase subcontinent in de periode 1000-1500 heeft aan vele miljoenen mensen het leven gekost.

Het heden.

Een land waar de sharia heerst, Pakistan, is een buitengewoon ongezonde omgeving voor andersdenkenden. Tussen haakjes: dit land kwam ook al door geweld tot stand tijdens de opdeling van het Indiase subcontinent na de dekolonisatie. Moslims en Hindoes bleken niet tot vreedzaam samenleven in staat. Christenen hebben in Pakistan een moeilijk leven. Herhaaldelijk worden ze van blasfemie beschuldigd, ter dood veroordeeld en worden kerken in brand gestoken.

Saoedi-Arabië is de bakermat van de Islam. Het beoefenen van andere godsdiensten is daar verboden. Het navolgen van de sharia leidt tot lijfstraffen en onthoofden. De positie van de vrouw is ondergeschikt aan de man. Het merendeel van de terroristen van 9/11 kwam uit dat land.

In Iran worden Christenen vervolgd, evangelisatie wordt daar als een staatsgevaarlijke activiteit gezien. Een exportartikel van dit land bestaat uit fatwa's die andersdenkenden vogelvrij verklaren, zodat ze hun leven niet zeker zijn. Denk aan Salmon Rushdie.

In Syrië en Irak worden Christenen verjaagd, verkracht en vermoord en niet alleen door IS.

In Egypte kregen de Koptische Christenen het onder het bewind van de Moslim Broederschap zwaar te verduren, kerken werden in brand gestoken en meisjes ontvoerd.

Boko Haram wil in Nigeria een Kalifaat stichten. Dat gaat gepaard met buitensporig geweld tegen andersdenkenden, vooral Christenen.

Dit rijtje kan nog worden aangevuld met Somalië, Soedan, Afghanistan, Libië en een aantal voormalige Sovjet Republieken die nu door Islamisten bestuurd worden. Turkije wordt langzaam maar zeker veranderd van een seculier land tot een land beheerst door de Islam.

Het religieuze geweld wordt door de bedrijvers ervan gezien als het gehoorzaam opvolgen van de bevelen van Allah die in de Koran zijn te vinden. Inderdaad, in de Koran zijn "geweldsinstructies" te vinden.

Wie volhoudt dat de Islam een vreedzame godsdienst is, is ziende blind.

De spagaat van integere Moslims.

Integere Moslims in Nederland (ik zie ze echt als integer, geen ironie dus) zeggen dat dit niet hun Islam is. Zij volgen een vreedzame Islam. Wat ze echter niet doen is afstand nemen van het gewelddadige verleden van de Islam en de intolerantie in de Koran. Men sluit daar de ogen voor of ontkent het. Ik snap dat dit moeilijk is. Wanneer een Moslim het huidige geweld afwijst als niet-Islamitisch, dan accepteer ik de morele integriteit van die Moslim. Wanneer men het gewelddadige verleden van de Islam en de intolerantie van de Koran ontkent, dan mankeert er iets aan de intellectuele integriteit.

Wil men tot een vreedzame Islam komen, dan moet men het geweld erkennen en afkeuren en inzien dat de Koran op zijn minst een andere interpretatie behoeft. Men moet erkennen dat er eenduidige aansporingen tot geweld in de Koran staan en hierover een duidelijk standpunt innemen, dat door niet-Moslims begrepen en geaccepteerd kan worden.

Moeilijk en misschien onmogelijk, dat is dus de spagaat van de integere Moslim.

Christen vluchtelingen verdienen voorrang.

Van der Staaij en Voordewind pleitten tevergeefs.

Bovengenoemde kamerleden hebben gepleit voor het voorrang geven aan asielzoekende christelijke

vluchtelingen uit het Midden Oosten. Ze wijzen er op dat enkele Europese landen al reeds daartoe zijn overgegaan. De regering houdt de boot af met het slappe, politiek correcte argument dat men geen onderscheid wil maken.

Wat zijn de argumenten van Van der Staaij en Voordewind?

• Christenen vormen een bedreigde minderheid in praktisch het gehele Midden Oosten.
• In de lokale vluchtelingenkampen worden zij wederom achtergesteld door Moslims.
• Ze hebben in het Midden Oosten geen enkele veilige opvang.
• Christelijke vluchtelingen passen zich hier gemakkelijk aan, zijn goed ontwikkeld en spreken heel vaak goed Engels.
• Er is geen sprake van een moeilijk te overbruggen religieuze kloof die later hier voor problemen kan zorgen.

Waarom nu wel onderscheid maken?

Als Christen ben ik natuurlijk niet neutraal, maar dat wil niet zeggen dat ik moet zwijgen. We moeten die mensen helpen om dat ze in dat gebied tot de meest vervolgde groeperingen behoren. Het excuus van de regering om geen onderscheid te willen maken, met een impliciete verwijzing naar het grondwetsartikel over gelijke behandeling, gaat hier niet op. De positie van de christelijke vluchtelingen is in het Midden Oosten werkelijk niet gelijk aan de positie van gevluchte Moslims.

Juist vanwege die voortdurende discriminatie die Christenen in het Midden Oosten ondervinden is het beginsel van gelijke behandeling bij gelijke omstandigheden niet op hen van toepassing. Hun omstandigheden zijn daar niet gelijk aan die van de Moslims. Daarom moeten wij ze helpen en met voorrang.

Islam en Inquisitie

De Inquisitie.
De Inquisitie (Inquisitio haereticae pravitatis, onderzoek naar de perversiteit van de ketterij) waren kerkelijke rechtbanken van de Rooms Katholieke Kerk die er op uit waren om de ketterij uit te roeien. Bij ketterij gaat het om andersdenkenden. Ze opereerden in Europa van de 14de eeuw tot in de 18de eeuw. Niet katholieke christelijke stromingen waren het slachtoffer. In de naam van het christelijke geloof, dat liefde en barmhartigheid predikt, werd het recht op weerzinwekkende wijze verkracht. Om het geheel in perspectief te brengen, er werden weliswaar vele tienduizenden voor de rechtbank gesleept naar niet iedereen werd tot de brandstapel veroordeeld, dat lot viel enkele duizenden ten deel. De RK Kerk is nu bevrijd van de bloedige praktijken van de Inquisitie, alhoewel ze tegenwoordig met andere morele problemen kampt. Het onschadelijk maken van de Inquisitie ging niet vanzelf, daar is veel strijd aan vooraf gegaan.

Wat heeft dit met de Islam te maken?
Moslims claimen dat de Islam een godsdienst van de vrede is. Toch zien we dat er in naam van de Islam veel geweld wordt gepleegd in een omvang die het aantal slachtoffers van de Inquisitie in het niet doet vallen.

Ik ben er van overtuigd dat er veel Moslims zijn die vrede willen en in tolerantie met andersdenkenden willen leven. Naar die Moslims moeten wij, niet-moslims, de hand uitsteken en ze steunen in de strijd tegen de fanatici. We moeten ze helpen om de Islam te bevrijden van diens Inquisitie.

Waar bestaat die Islamitische Inquisitie dan uit?
Dat is niet eenvoudig aan te geven omdat er, voorzover ik weet, geen formele Islamitische Inquisitie bestaat. Er is wel een religieuze politie in Saoudi-Arabie en in Iran heb je de hoeders van de Islam, maar in de westerse wereld zijn er zulke instellingen niet.

De Sharia is een Islamitisch rechtssysteem dat in strijd is met de Verklaring voor de rechten van de mens. Man en vrouw zijn voor de Sharia niet gelijk en binnen landen waar de Sharia heerst, 'genieten' Joden, Christenen en andere religieuze minderheden een aparte status. In landen als Iran en Pakistan is sprake van vervolging van Christenen en in Egypte ondervinden de Kopten steeds meer last van fanatici. In rechtszaken is hun getuigenis de helft waard van dat van een moslimman. Het systeem straft met steniging en handen afhakken. Het is duidelijk dat we daar onze pijlen op moeten richten.

In Canada en het Verenigd Koninkrijk zijn er een aantal sharia 'rechtbanken' om familiezaken volgens Islamitisch gebruik te regelen. Dat lijkt onschuldig maar door het toestaan van onderdelen van een pervers rechtssysteem lopen we het risico dat sluipenderwijs er steeds meer bij komt.
Er is hier in dit land één rechtssysteem dat in gelijke mate geldt voor iedereen. Ook moslims kunnen daar hun recht halen en krijgen.

Vanzelfsprekend moeten de haatpredikers worden aangepakt. Deze mensen verstoren de relatie tussen moslims en niet-moslims. De overheid zou deze lieden moeten opsporen en terugsturen naar hun eigen land.

Ondertussen moeten we oppassen dat we de gematigde en tolerante Moslims niet van ons vervreemden. We moeten met elkaar in gesprek blijven. We moeten ze helpen in hun strijd tegen de fanatici. Laten we niet vergeten dat de meeste slachtoffers van de fanatici vallen onder de Moslims zelf.

Ergerlijk dhimmi gedrag EU

EU veroordeelt film en negeert moorden.
De voorzitter van het Europese Parlement Martin Schulz, geflankeerd door 2 van zijn Arabische makkers, sprak een scherpe veroordeling uit over de Amerikaanse flodderfilm over Mohammed. Over de absurde en gewelddadige demonstraties van opgezweepte fanatici geen woord. Hij zei niets over de moord op de Amerikaanse ambassadeur in Libië en enkele anderen. Geen woord over de vrijheid van meningsuiting.

Dit is ergerlijk dhimmi gedrag.
De term dhimmi is de aanduiding voor niet-moslims die in een islamitische staat leven en een ondergeschikte positie innemen. In deze tijd slaat het woord op mensen die de islam in alles tegemoet willen komen om maar geen ruzie te krijgen. Dat is precies wat Schulz deed. Als hij over deze kwestie dan toch iets in het openbaar tegen zijn Arabische vrienden had willen zeggen, dan had hij ze moeten uitleggen dat wij hier vrijheid van meningsuiting hebben en dat de moorden en het haatgebrul een totaal ongepaste reactie zijn op een onbenullige flodderfilm. In plaats daarvan ging Schulz als een bange hond maar alvast op zijn rug liggen ten teken van overgave. Ergerlijk dhimmi gedrag.

Moeten we dan geen rekening houden met de gevoeligheden van moslims?
Natuurlijk, in het dagelijks leven zal ieder weldenkend mens tegenover anderen en dus ook tegen moslims een wellevende houding aannemen. Je gaat dus niet expres moslims beledigen. Met cartoonisten, cabaretiers en satirische schrijvers is het iets anders. Zij hebben een artistieke vrijheid en kunnen vrijelijk maatschappelijke en religieuze verschijnselen op de hak nemen. Ik herinner mij nog levendig de uitingen van wijlen Theo van Gogh (God hebbe zijn ziel) die zonder onderscheid de gelovigen op scherpe wijze op de korrel nam. Als christen onderging ook ik de geselingen van Theo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er vaak om moest lachen. Het hield je scherp en in die zin vervulde hij een nuttige functie, zoals de meeste van zijn collega's.
Een soortgelijke redenering geldt ook voor journalisten die misstanden rapporteren en die moslims niet graag willen horen. Dat is dan jammer voor moslims, ze moeten er maar aan wennen net zoals christenen en joden er al lang aan gewend zijn.

Dreigementen en moorden moeten we niet accepteren.
Aan moorden in Libië kunnen we helaas niet veel doen en aan het hatelijk gebrul in Pakistan en andere islamitische landen ook niet. We kunnen wel laten merken dat we er ons niets van aantrekken. Dat had Schultz, de niet door ons gekozen parlementsvoorzitter, moeten doen en zich niet als een dhimmi gedragen. Schande!