Islam en Inquisitie

De Inquisitie.
De Inquisitie (Inquisitio haereticae pravitatis, onderzoek naar de perversiteit van de ketterij) waren kerkelijke rechtbanken van de Rooms Katholieke Kerk die er op uit waren om de ketterij uit te roeien. Bij ketterij gaat het om andersdenkenden. Ze opereerden in Europa van de 14de eeuw tot in de 18de eeuw. Niet katholieke christelijke stromingen waren het slachtoffer. In de naam van het christelijke geloof, dat liefde en barmhartigheid predikt, werd het recht op weerzinwekkende wijze verkracht. Om het geheel in perspectief te brengen, er werden weliswaar vele tienduizenden voor de rechtbank gesleept naar niet iedereen werd tot de brandstapel veroordeeld, dat lot viel enkele duizenden ten deel. De RK Kerk is nu bevrijd van de bloedige praktijken van de Inquisitie, alhoewel ze tegenwoordig met andere morele problemen kampt. Het onschadelijk maken van de Inquisitie ging niet vanzelf, daar is veel strijd aan vooraf gegaan.

Wat heeft dit met de Islam te maken?
Moslims claimen dat de Islam een godsdienst van de vrede is. Toch zien we dat er in naam van de Islam veel geweld wordt gepleegd in een omvang die het aantal slachtoffers van de Inquisitie in het niet doet vallen.

Ik ben er van overtuigd dat er veel Moslims zijn die vrede willen en in tolerantie met andersdenkenden willen leven. Naar die Moslims moeten wij, niet-moslims, de hand uitsteken en ze steunen in de strijd tegen de fanatici. We moeten ze helpen om de Islam te bevrijden van diens Inquisitie.

Waar bestaat die Islamitische Inquisitie dan uit?
Dat is niet eenvoudig aan te geven omdat er, voorzover ik weet, geen formele Islamitische Inquisitie bestaat. Er is wel een religieuze politie in Saoudi-Arabie en in Iran heb je de hoeders van de Islam, maar in de westerse wereld zijn er zulke instellingen niet.

De Sharia is een Islamitisch rechtssysteem dat in strijd is met de Verklaring voor de rechten van de mens. Man en vrouw zijn voor de Sharia niet gelijk en binnen landen waar de Sharia heerst, 'genieten' Joden, Christenen en andere religieuze minderheden een aparte status. In landen als Iran en Pakistan is sprake van vervolging van Christenen en in Egypte ondervinden de Kopten steeds meer last van fanatici. In rechtszaken is hun getuigenis de helft waard van dat van een moslimman. Het systeem straft met steniging en handen afhakken. Het is duidelijk dat we daar onze pijlen op moeten richten.

In Canada en het Verenigd Koninkrijk zijn er een aantal sharia 'rechtbanken' om familiezaken volgens Islamitisch gebruik te regelen. Dat lijkt onschuldig maar door het toestaan van onderdelen van een pervers rechtssysteem lopen we het risico dat sluipenderwijs er steeds meer bij komt.
Er is hier in dit land één rechtssysteem dat in gelijke mate geldt voor iedereen. Ook moslims kunnen daar hun recht halen en krijgen.

Vanzelfsprekend moeten de haatpredikers worden aangepakt. Deze mensen verstoren de relatie tussen moslims en niet-moslims. De overheid zou deze lieden moeten opsporen en terugsturen naar hun eigen land.

Ondertussen moeten we oppassen dat we de gematigde en tolerante Moslims niet van ons vervreemden. We moeten met elkaar in gesprek blijven. We moeten ze helpen in hun strijd tegen de fanatici. Laten we niet vergeten dat de meeste slachtoffers van de fanatici vallen onder de Moslims zelf.

Sharia debat.

Een debat in een fraaie universitaire setting.
In de fraaie, gerestaureerde houten collegezaal van het Kamerlingh Onnes gebouw (19de eeuw) vond gisteren de presentatie plaats van het boek Applying Sharia in the West van de hand van Prof. dr. Maurits Berger, hoogleraar Islam in de Westerse wereld. Ter gelegenheid van de presentatie werd een debat gevoerd tussen de auteur en Prof. dr. Afshin Ellian, hoogleraar Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit. Het debat stond onder leiding van Prof. dr. Jan Michiel Otto, directeur van het Van Vollenhoven Instituut en hoogleraar Recht en bestuur in ontwikkelingslanden aan de Universiteit Leiden.

Ik heb geen aantekeningen of opnamen gemaakt dus vertrouw ik op mijn feilbare geheugen bij het schrijven van dit artikel.

Maurits Berger:
Over het begrip sharia bestaat veel verwarring. Wanneer je aan de gemiddelde moslim vraagt wat de sharia voor hem betekent dan krijg je een niet altijd hetzelfde antwoord. Dat komt omdat de sharia uit vele elementen bestaat, het gaat over familierecht, religieuze gebruiken, persoonlijke omgangsvormen, rechtspraak en ook fundamenten voor het staatsrecht. Bovendien zijn er verschillende islamitische stromingen die tot verschillende opvattingen kunnen leiden.
Onder tegenstanders bestaat het beeld van terroristen die hun daden op grond van de sharia rechtvaardigen. In zijn boek gaat het over familierecht, religieuze voorschriften, en persoonlijke omgang. Het gaat hem om de toepassing van de sharia onder moslims in het westen en niet om de invoering van de sharia. Als we het hebben over een sharia-rechtbank dan hebben we het over de behoefte van moslims om geschillen onderling te regelen. Daar is niets op tegen en het woord rechtbank moet je niet te letterlijk nemen. Er is geen sprake van een door de staat erkende rechtbank, hij vergeleek het met de kerkelijke rechtbanken in de Rooms Katholieke kerk.
Het toepassen van het renteverbod in de sharia is gewoon het toepassen van het contractenrecht  Het is niet in strijd met de wet. Hij ziet in deze toepassing van de sharia in de westerse wereld geen sluipend gevaar dat tot totale islamisering van onze samenleving zal leiden.

Afshin Ellian:
Ellian begon met zijn waardering uit te spreken dat een discussie over de sharia in een serene, academische omgeving op rustige en vrije wijze gevoerd kon worden met respect voor elkaars standpunten. Hij nam daarmee een voorschotje op de rest van de avond maar hij werd daar niet in teleurgesteld, denk ik.
Ellian erkende dat het informele toepassen van sharia elementen binnen een moslim groepering niet perse strijdig is met de wet. Hij tekende daarbij aan dat in het huwelijksrecht van de sharia de positie van de vrouw ondergeschikt is aan die van de man. Het getuigenis van de vrouw is de helft waard van dat van de man, ze is dus altijd in het nadeel. Iets dergelijks geldt ook in het erfrecht.
In Nederland is het alleen de overheid die rechtsgeldige huwelijken kan sluiten. Dat men daarna een kerkelijk of islamitisch huwelijk sluit, laat de overheid koud. Een islamitisch huwelijk, hier gesloten, is hier dus niet rechtsgeldig.
Het is goed te bedenken dat die onschuldig lijkende sharia waar men het hier over heeft, deel uitmaakt van het sharia rechtssysteem dat in veel islamitische landen van toepassing is; dat de sharia als rechtssysteem is in strijd met de rechten van de mens. Denk aan de ondergeschikte positie van de vrouw in alle aspecten van het recht en de dhimmi's (minderheden als joden en christenen) die een aparte en ondergeschikte status hebben. In processen tegen moslims zijn dhimmi's praktisch rechteloos.
Let ook op de verschillende sharia-stromingen die in het Middenoosten bloedige strijd leveren. Het recht op vrijheid heeft grenzen, wanneer we staan voor een systeem dat onze rechten wil beperken dan hebben we het recht de vrijheid, om zo'n rechteloos systeem in te willen voeren, te beperken. We moeten oppassen dat we niet in de situatie van de Weimar republiek verzeilen.
Moslims genieten hier in het Westen gelijke rechten en hebben de sharia niet nodig, vooral de vrouwen niet.

De discussie met de zaal.
Jan Michiel Otto leidde de discussie op competente en ontspannen wijze. Het publiek bestond uit moslims, moslima's en niet-moslims. Er waren geen enge baardmannen in witte jurken bij. Uiteraard kwam de sharia-driehoek in Den Haag ter sprake. Berger vond dat wel meevallen en richtte de aandacht op de aldaar wonende Hindoestanen. Volgens hem is er een enorme druk op de vrouwen in die gemeenschap om zich te voegen naar de Hindoestaanse tradities.

Hier moet ik even inbreken in het verslag. Wat Berger zegt over de Hindoestanen kan waar zijn of niet maar zijn boek en alle discussies over de sharia en moslims vloeien voort uit het feit dat de Islam geen bescheiden godsdienst is die de anderen met rust laat. Van Hindoestanen, Joden en Boeddhisten ondervinden we geen last omdat deze mensen hun godsdienst achter de voordeur en in hun kerkgebouwen belijden. Moslims zijn in dit opzicht heel anders, ze eisen hun vermeende recht op en presteren het zelfs om hun bidkleedjes op de openbare weg te spreiden en voorbijgangers te intimideren. Dit zijn natuurlijk 'extremisten', maar toch.... Hindoestanen en Joden doen zoiets niet.

Een blanke spreker (vermoedelijk geen moslim) zei dat wanneer moslims in een bepaald gebied in belangrijke mate woonachtig zijn, ze de leefomgeving van anderen in negatieve zin beginnen te veranderen. Wat de oorspronkelijke bewoners als normaal beschouwen mag daar dan niet meer. Hij acht de Islam een sluipend gevaar dat ingeperkt moet worden.

Een moslima sprak over de beschermde positie van minderheden in Iran (!) en stelde dat een moslim nooit minister-president van Nederland zou kunnen worden. Een hoongelach, gelardeerd met kreten als Aboutaleb en Albayrak viel het arme kind ten deel.

Na afloop was er gelegenheid om met elkaar te praten onder het genot van een hapje en een drankje, waaronder ook alcoholica. Om het debat met andere middelen voort te zetten nam ik een glas wijn.
Ik sprak met de eerder genoemde moslima. Een intelligente en charmante vrouw (met hoofddoek die haar goed stond). Ik sprak haar aan over de positie van christenen in Iran en vertelde dat het getuigenis van een christen de helft waard is van dat van een moslim. Ze trok dat in twijfel maar onder de bewijslast die ik aanvoerde gaf ze dat toe. Maar ze verbond daar geen enkele consequentie aan en ging opgewekt over op iets anders.

Al met al een leerzame en onderhoudende avond.

Ergerlijk dhimmi gedrag EU

EU veroordeelt film en negeert moorden.
De voorzitter van het Europese Parlement Martin Schulz, geflankeerd door 2 van zijn Arabische makkers, sprak een scherpe veroordeling uit over de Amerikaanse flodderfilm over Mohammed. Over de absurde en gewelddadige demonstraties van opgezweepte fanatici geen woord. Hij zei niets over de moord op de Amerikaanse ambassadeur in Libië en enkele anderen. Geen woord over de vrijheid van meningsuiting.

Dit is ergerlijk dhimmi gedrag.
De term dhimmi is de aanduiding voor niet-moslims die in een islamitische staat leven en een ondergeschikte positie innemen. In deze tijd slaat het woord op mensen die de islam in alles tegemoet willen komen om maar geen ruzie te krijgen. Dat is precies wat Schulz deed. Als hij over deze kwestie dan toch iets in het openbaar tegen zijn Arabische vrienden had willen zeggen, dan had hij ze moeten uitleggen dat wij hier vrijheid van meningsuiting hebben en dat de moorden en het haatgebrul een totaal ongepaste reactie zijn op een onbenullige flodderfilm. In plaats daarvan ging Schulz als een bange hond maar alvast op zijn rug liggen ten teken van overgave. Ergerlijk dhimmi gedrag.

Moeten we dan geen rekening houden met de gevoeligheden van moslims?
Natuurlijk, in het dagelijks leven zal ieder weldenkend mens tegenover anderen en dus ook tegen moslims een wellevende houding aannemen. Je gaat dus niet expres moslims beledigen. Met cartoonisten, cabaretiers en satirische schrijvers is het iets anders. Zij hebben een artistieke vrijheid en kunnen vrijelijk maatschappelijke en religieuze verschijnselen op de hak nemen. Ik herinner mij nog levendig de uitingen van wijlen Theo van Gogh (God hebbe zijn ziel) die zonder onderscheid de gelovigen op scherpe wijze op de korrel nam. Als christen onderging ook ik de geselingen van Theo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er vaak om moest lachen. Het hield je scherp en in die zin vervulde hij een nuttige functie, zoals de meeste van zijn collega's.
Een soortgelijke redenering geldt ook voor journalisten die misstanden rapporteren en die moslims niet graag willen horen. Dat is dan jammer voor moslims, ze moeten er maar aan wennen net zoals christenen en joden er al lang aan gewend zijn.

Dreigementen en moorden moeten we niet accepteren.
Aan moorden in Libië kunnen we helaas niet veel doen en aan het hatelijk gebrul in Pakistan en andere islamitische landen ook niet. We kunnen wel laten merken dat we er ons niets van aantrekken. Dat had Schultz, de niet door ons gekozen parlementsvoorzitter, moeten doen en zich niet als een dhimmi gedragen. Schande!