Doorzetten en resultaat

Een inspirerend voorbeeld.
Ergens las ik van een chemicus die arts wilde worden. Hij was getrouwd en had kinderen. Om dan aan een medicijnenstudie te beginnen lijkt een hopeloze onderneming. Hij kon het idee niet van zich afzetten en vond een oplossing. Hij ging 's nachts in ploegendienst werken en besteedde elke dag twee uur aan zijn studie. Binnen vijf jaar had hij de studie afgerond. Twee uur per dag is op te brengen en je verwacht niet dat het tot zulke resultaten kan leiden. Toch is het heel logisch, in totaal besteedde hij 2x365x5= 3650 uur aan de studie. In werkweken van 40 uur uitgedrukt komt dat neer op 91werkweken. Twee manjaren dus.

Bedenk is wat je met twee uur per dag kan doen.
Je wilt bijvoorbeeld een boot bouwen. Dat kan je doen in 2000 uur. In 1000 dagen heb je de klus geklaard, dat is 2,73 jaar of 33 maanden. Wel pittig maar toch te doen.
Dagelijks schrijf ik een column voor deze blog. Dat kost me iets minder dan een uur per dag. Ik ben daar eind mei van dit jaar mee begonnen. Inmiddels is dit mijn 88ste column. Terugrekenend moet ik daar dus ongeveer 2 werkweken aan besteed hebben. Het ging als vanzelf.

Doe elke dag iets, dat is het geheim.
Of je nu een grootse taak wil ondernemen of iets minder groots, wanneer je elke dag er een bepaalde  tijd aan spendeert dan zal je uiteindelijk je doel bereiken. Het gaat erom dat je het elke dag doet (zondagen of andere religieuze dagen uitgezonderd als je dat wilt). Dat vergt dus doorzettingsvermogen en discipline. Misschien zie je daar nu juist tegenop, daar hoef je je niet voor te schamen, in onze huidige cultuur raken we een beetje ontwend aan doorzetten en aanpakken. Het kan helemaal geen kwaad om die bijna vergeten waarden, doorzettingsvermogen en discipline, weer eens af te stoffen en aan de slag te gaan. Begin eens met een klein project en zie wat voor een voldoening dat geeft wanneer je dat binnen de gestelde termijn afrondt.

Pak aan! Veel succes!

Beperkende zelfkennis

Vermeende zelfkennis.
De meesten van ons zijn opgegroeid met een toenemend besef van onze beperkingen. Je hebt als kind leren fietsen maar een carriere als wielrenner zat er niet in. Je rondde je MBO studie af maar dat was het dan. Je deed een academische studie maar een doctorsgraad was een stap of wat te ver. Je werd adjunct-directeur maar een ondernemer werd je niet. Zullen we verder gaan met dit deprimerende lijstje of is het zo wel genoeg? De kern van deze inleiding is dat we zijn opgevoed door iets te leren. Wat we dan leerden werd dan met een rapport of een diploma bekrachtigd en klaar zijn we. Het heeft het voordeel dat we over een aantoonbare kennis beschikken maar de schaduwzijde er van is dat impliciet wordt aangenomen dat dit wel de grens van onze kennis is. Kijk de personeelsadvertenties er maar op na, zonder een bepaalde en aantoonbare opleiding hoef je niet te solliciteren.
Deze kwalificatie van onze kennis is geen zelfkennis maar vermeende zelfkennis en die nog beperkend is ook.

Wat is hier dan mis mee?
Deze manier van denken kan je beperken in je ontplooiing. Je weet wat je wel kan en wat je niet kan en aan dat laatste begin je natuurlijk niet. Zie je de beperking die je jezelf impliciet oplegt? In mijn omgeving zie ik heel veel mensen, misschien wel het overgrote deel, in gebaande paden lopen. Ze komen daar bijna niet uit en in feite blijft hun ontplooiing beperkt.

Hoe staat het met jou?
Vraag je zelf eens af hoe het met jou gesteld is. Loop jij braaf op het gebaande pad of heb je de neiging om daar buiten te treden? Doe je dat dan niet omdat je denkt of meent te weten dat je daar de capaciteiten niet voor hebt? Wanneer je iets anders wil ondernemen laat je dan niet weerhouden door de gedachte dat je de capaciteiten mist. Het gaat er om dat je iets graag wilt.

Wanneer je iets graag wilt dan is de kans zeer groot dat je het ook zal kunnen.
Stel je wilt een professionele hondenfokker worden. Wanneer zo'n gedachte serieus bij je heeft plaats gevat dan kan het haast niet anders dan dat je erg veel van honden houdt. Honden zijn een passie voor je en je kunt de gedachte niet loslaten om een professionele hondenfokker te willen worden. Eventueel ontbrekende kennis is geen obstakel voor je want die kan je leren. Alle oplossingen voor obstakels die je onderweg tegenkomt, liggen binnen je bereik, je lost ze op de een of andere manier op. Je wordt uiteindelijk hondenfokker.

Als je iets heel graag wil doen dan is de kans heel groot dat het je gaat lukken.

Laat je dus niet weerhouden door vermeende en beperkende zelfkennis.