Zelfdiscipline, heb je dat nodig?

Wat is discipline eigenlijk?
Ik zocht het eens op in een web woordenboek en vond een heel aardige omschrijving: discipline is dat je steeds doet wat moet, ook al heb je er geen zin in. Ik dacht meteen terug aan mijn militaire diensttijd in 1963, er was sprake van een behoorlijk straffe discipline en het drong nu tot me door dat de definitie die ik hierboven aanhaal eigenlijk een element mist. Hij zou moeten luiden: discipline is dat je steeds doet wat moet, ook al heb je er geen zin in en ook wanneer je niet in de gaten wordt gehouden. Want dat was het manco van de toenmalige militaire discipline, zodra wij soldaten niet in de gaten werden gehouden dan was er van discipline weinig sprake meer. Wat ik wil zeggen is dat discipline die wordt afgedwongen zwak is, hoewel hij sterk kan lijken.

Wat is dan zelfdiscipline?
Zelfdiscipline is een discipline die je jezelf oplegt. Deze vorm van discipline lijkt sterker dan de militaire discipline toegepast op onwillige dienstplichtigen. Of dat zo is hangt sterk af van de reden voor de zelfdiscipline die iemand op zichzelf toepast. Als het motief zwak is dan is zelfdiscipline niet sterker dan de militaire discipline.

Zelfdiscipline wordt pas sterk als er een sterk motief achter zit.
Als zelfdiscipline aan een aantal punten voldoet dan wordt het een sterke vorm van discipline. Het gaat hierom:

• de zelfdiscipline moet het gevolg zijn van een bewuste keuze. Je kiest er voor om een bepaalde tijd je studie af te ronden, dat vergt discipline.
• er moet een vurig verlangen achter zitten voor iets dat met het toepassen van zelfdiscipline bereikt kan worden.
• men moet het geduldige doorzettingsvermogen hebben om de zelfdiscipline te kunnen toepassen.

Heb je het nodig?

Ja, als je iets wil bereiken wel. Kijk eens naar geslaagde artiesten en ondernemers. De meeste van hen zouden zonder zelfdiscipline nooit gekomen zijn waar ze nu zijn. Zonder zelfdiscipline bereik je niet veel en met zelfdiscipline kan je ver komen.

Doorzetten en resultaat

Een inspirerend voorbeeld.
Ergens las ik van een chemicus die arts wilde worden. Hij was getrouwd en had kinderen. Om dan aan een medicijnenstudie te beginnen lijkt een hopeloze onderneming. Hij kon het idee niet van zich afzetten en vond een oplossing. Hij ging 's nachts in ploegendienst werken en besteedde elke dag twee uur aan zijn studie. Binnen vijf jaar had hij de studie afgerond. Twee uur per dag is op te brengen en je verwacht niet dat het tot zulke resultaten kan leiden. Toch is het heel logisch, in totaal besteedde hij 2x365x5= 3650 uur aan de studie. In werkweken van 40 uur uitgedrukt komt dat neer op 91werkweken. Twee manjaren dus.

Bedenk is wat je met twee uur per dag kan doen.
Je wilt bijvoorbeeld een boot bouwen. Dat kan je doen in 2000 uur. In 1000 dagen heb je de klus geklaard, dat is 2,73 jaar of 33 maanden. Wel pittig maar toch te doen.
Dagelijks schrijf ik een column voor deze blog. Dat kost me iets minder dan een uur per dag. Ik ben daar eind mei van dit jaar mee begonnen. Inmiddels is dit mijn 88ste column. Terugrekenend moet ik daar dus ongeveer 2 werkweken aan besteed hebben. Het ging als vanzelf.

Doe elke dag iets, dat is het geheim.
Of je nu een grootse taak wil ondernemen of iets minder groots, wanneer je elke dag er een bepaalde  tijd aan spendeert dan zal je uiteindelijk je doel bereiken. Het gaat erom dat je het elke dag doet (zondagen of andere religieuze dagen uitgezonderd als je dat wilt). Dat vergt dus doorzettingsvermogen en discipline. Misschien zie je daar nu juist tegenop, daar hoef je je niet voor te schamen, in onze huidige cultuur raken we een beetje ontwend aan doorzetten en aanpakken. Het kan helemaal geen kwaad om die bijna vergeten waarden, doorzettingsvermogen en discipline, weer eens af te stoffen en aan de slag te gaan. Begin eens met een klein project en zie wat voor een voldoening dat geeft wanneer je dat binnen de gestelde termijn afrondt.

Pak aan! Veel succes!

Vrijheid en zelfdiscipline, een contradictie?

Wat is dat, zelfdiscipline?

Cavalerie van J.H. Geerlings
Beeld van discipline

Ik hoorde laatst een mooie omschrijving van het begrip zelfdiscipline: Je geeft jezelf een opdracht en die voer je uit. Opdrachten, discipline, bah! wat een vervelende woorden, vooral in deze tijd. We zijn toch vrij? Toch zijn het nuttige begrippen, zonder opdrachten en de discipline om ze uit te voeren zou de nieuwe Maasvlakte er nooit gekomen zijn of de Afsluitdijk, om maar een paar dingen te noemen. In het persoonlijke vlak is het niet anders. Wanneer je wat wilt bereiken dan zul je jezelf in beweging moeten zetten.

Dat begrijpt toch iedereen? Je trapt een open deur in.
Is dat zo? Kijk eens om je heen of misschien moet je het wel dichterbij zoeken, bij jezelf. Hoeveel zelfdiscipline zie we om ons heen? In ieder geval niet genoeg om de politie overbodig te maken. Kijk eens op de sociale media op het internet. De scheldpartijen die je ziet lijken mij geen teken van zelfdiscipline.

Nou en? Wat dan nog?
Mensen zonder zelfdiscipline lijken vrij maar in feite zitten ze gevangen in de omstandigheden waaruit ze zich niet weten te bevrijden. Zulke mensen bereiken ook nooit wat of als ze wat bereiken, bewerken ze hun eigen ondergang (Dominique Strauss-Kahn). Ik zeg dat niet vanuit een verheven positie, ik begrijp ze heel goed want ik ben zelf ook zonder zelfdiscipline geboren. Die heb ik dus aan moeten leren en ik ben dolblij dat me dat, zij het wat laat, duidelijk is geworden.
Zelfdiscipline is een irritant woord als het niet hebt, als je het na veel vallen en opstaan hebt weten te bereiken dan geeft het je een immens gevoel van vrijheid. Het lijkt tegenstrijdig maar dat is maar schijn. Met zelfdiscipline bepaal je je eigen koers en wordt je niet heen en weer geslingerd door wat er om je heen gebeurt. Zelfdiscipline maakt je vrij.

Inspiratie of discipline?

Moet je wachten op inspiratie voordat je iets gaat doen?

Het overkomt iedereen wel eens, je hebt een klus te doen en je hebt geen inspiratie. Je weet niet hoe je het aan zal pakken en je loopt er maar om heen te dralen. Ik heb het nu over min of meer creatieve activiteiten. Het maken van een programma voor een feestavond, het schrijven van een rapport of het maken van ontwerp. Soms kan  je er gewoon niet aan beginnen. Je ziet het eindresultaat nog niet voor je. Voor klusjes als de vloer vegen kan dat gevoel ook optreden, maar dan heb je gewoon geen zin.

Wachten tot het laatste moment, dan moet je wel.
Je moet een rapport schrijven maar de inspiratie blijft uit. Je gaat maar wat anders doen net zolang totdat je beseft dat je nu echt aan dat rapport moet gaan beginnen. Bewust of onbewust heb je genoeg spanning opgebouwd om tot een creatieve explosie te komen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die tactiek wel eens heb toegepast. Altijd met succes, maar toch meestal net op het randje.
Het is een gevaarlijke tactiek want alle reserve is weg en uiteindelijk moet je de verloren tijd toch op de een of andere manier inhalen.

Het kan ook anders, gewoon beginnen.
Vergeet het idee van creatieve spanning en begin gewoon. Het begin is misschien een beetje stroef maar gaandeweg gaat het vlotter en komen de ideeën wel los. Stel je het eindresultaat voor, een rapport, een planning, een programma en begin dat beeld van het eindresultaat te ontrafelen in bijvoorbeeld een inhoudsopgave, afzonderlijke activiteiten of een structuur. Als je daar mee begint dan zul je zien dat je dan vanzelf in het werk wordt gezogen. Succes!