Evolutietheorie op sterven na dood?

Evolutietheorie, een bevrijdende gedachte.

Ik groeide op een orthodox christelijk milieu. De geloofsgemeenschap waar ons gezin deel vanuit maakte bestond uit mensen die het geloof zeer ernstig namen. Ik zag ze uiterlijk als oprecht vrome mensen die voor mij een onhaalbaar hoge standaard vormden. Zij waren volmaakt (dacht ik) terwijl ik zelf werd geplaagd door allerlei stiekeme zondige gedachten en daden. Geen wonder dat ik een enorm schuldcomplex opliep.

Ik zal een jaar of 17 zijn geweest toen ik boeken las over de evolutietheorie. Het was of bij mij het licht doorbrak. De mens was het resultaat van toeval en tijd en niet van een schepping. Dus was er ook geen Schepper aan wie men verantwoording moest afleggen. Normen en waarden waren menselijke verzinsels. Zoals Sartre zei: het maakt moreel geen verschil of je een oud vrouwtje naar de overkant van de straat helpt of haar onder een aanstormende auto duwt. Ik was in één klap van mijn schuldcomplex af. Heerlijk!

Twijfel doet zijn intrede.

Begin jaren '70 werkte ik als programmeur aan de ontwikkeling van administratieve programma's. In ongeveer diezelfde tijd begon ik artikelen te lezen over DNA. Ik trok daaruit de conclusie dat DNA zowel de informatiedrager als de informatieverwerker is voor de ontwikkeling van een levensvorm. Het DNA bevat dus, zo dacht ik, de informatie voor het programma, het programma zelf en een verwerkingseenheid om het programma uit te voeren. Het ontwikkelen van een betrekkelijk eenvoudig boekhoudprogramma kostte ontzettend veel denkwerk, programmeren en testen. Voordat zo'n programma echt werkte moest het programma volkomen foutloos zijn anders werkte het niet of niet goed. Het leek mij volkomen ondenkbaar dat zo'n programma ooit vanzelf, door toeval en tijd, tot stand zou kunnen komen. Toen ik DNA structuren als een soort programma ging zien begon ik aan de evolutietheorie te twijfelen. Een DNA 'programma' is oneindig veel complexer dan een eenvoudig boekhoudprogramma. Het is uitgesloten dat een eenvoudig boekhoudprogramma zomaar vanzelf tot stand komt en nu sla ik de computer waarmee het programma gedraaid wordt en de systeem-software van de computer maar even over. Waarom zou dat bij een oneindig veel complexere opgave als het ontstaan van een DNA structuur wel lukken? Het stond voor mij op dat moment volkomen vast: het is ondenkbaar dat een 'primitief' eencellig organisme, waaruit alle levensvormen zouden zijn voortgekomen, spontaan zou kunnen ontstaan.

Mede door deze twijfel maar ook door fysieke en mentale geloofservaringen keerde ik uiteindelijk terug naar het christelijk geloof. Dit keer volkomen vrij van enig schuldcomplex.

Hoe sta ik nu tegenover de evolutietheorie?

In de loop van de jaren las ik regelmatig artikelen die beschreven hoe complex zelfs de meest primitieve levensvormen zijn. Dat sterkte me in de overtuiging dat zelfs die 'primitieve' levensvormen nooit spontaan ontstaan kunnen zijn. Op dinsdag 18 juli 2017 las ik in het Reformatorisch Dagblad een artikel met de titel "Kritische weging evolutie ontbreekt". Het artikel verscheen als deel van een polemiek in het RD, ontstaan na de publicatie van het boek "En de aarde bracht voort", van prof. Gijsbert van den Brink, waarmee deze poogt de evolutieleer en de leer van de schepping met elkaar in overeenstemming te brengen. De auteurs van het artikel (zie onderaan deze blogpost) stellen dat prof. Van den Brink voorbij gaat aan de wetenschappelijke bezwaren die zijn in te brengen tegen de evolutietheorie. Volgens mij zeggen ze hiermee dat het boek van de prof eigenlijk een futiele exercitie is. Het artikel gaf aan mijn eigen, ietwat intuïtieve, bezwaar tegen de evolutietheorie een extra steun in de rug. De auteurs noemen 8 voorbeelden van problemen waarmee de evolutietheorie (zoals prof. Van den Brink die in zijn boek gebruikt) te kampen heeft. Ik geef ze hier enigszins ingekort weer (aan godsdienst gerelateerde argumenten heb ik waar mogelijk weggelaten omdat ze in het debat met niet-gelovigen niet dienstig zijn):

1. Ontstaan van het leven.
De evolutietheorie veronderstelt een begin van het aardse leven door het ontstaan van een primitieve levensvorm waaruit alle levensvormen zich hebben ontwikkeld. Zelfs zo'n 'primitieve' levensvorm is behoorlijk complex en bestaat uit 6 systemen:
(1) Een systeem om zich tegen de buitenwereld te beschermen.
(2) Een systeem om energie te gebruiken.
(3) Een systeem om bouwstenen te maken.
(4) Een systeem om zichzelf te kunnen repareren.
(5) Een systeem om zich te vermenigvuldigen.
(6) Een systeem om informatie op te slaan.
Deze systemen kunnen zich niet elk onafhankelijk van elkaar in stand houden.
Deze complexiteit maakt het onwaarschijnlijk dat deze levensvorm spontaan tot realisatie komt. Bovendien worden er steeds meer factoren ontdekt die de complexiteit doen toenemen en de kans op het spontane ontstaan van leven nog onwaarschijnlijker maken.
Mijn metaforische vergelijking met het de ontwikkeling van een boekhoudprogramma, dat onmogelijk spontaan tot stand kan komen, is toch niet zo gek.

2. Informatie.
De grote hoeveelheid informatie in het erfelijk materiaal is het kenmerk van levende wezens. Deze informatie is opgeslagen in genetische code (DNA) bestaande uit baseparen. Een eenvoudige levensvorm bevat DNA met honderdduizenden baseparen.
Er zijn geen mechanismen bekend die volledig nieuwe erfelijke informatie kunnen samenstellen, die nodig zouden zijn voor het ontstaan van leven of van nieuwe levensvormen. De complexiteit van de meest eenvoudige genetische code is zo enorm dat het ontstaan ervan door toevalsprocessen onmogelijk is. Eigenlijk is dit bezwaar tegen de evolutietheorie op zich al doorslaggevend.

3. Weesgenen.
Weesgenen zijn genen die alleen in één soort of kleine groepen soorten aangetroffen worden. Verschillende groepen organismen hebben verschillende weesgenen. Het betreft unieke functionele DNA-informatie waarvoor geen evolutionaire voorgeschiedenis bedacht kan worden. Weesgenen geven de scheiding aan tussen soortgroepen.

4. Weinig verandering.
In aardlagen met een veronderstelde ouderdom van 425 miljoen jaar is DNA aangetroffen van bacteriën identiek aan het DNA van nu levende bacteriën. In de tussenliggende duizend miljard generaties zijn deze bacteriën praktisch niet veranderd. Zeer langdurige laboratorium experimenten met zich snel voortplantende organismen bevestigen dat informatie niet toeneemt en er geen macro-evolutie optreedt.

5. Functieloos DNA.
Lange tijd werd gedacht dat een groot deel van het DNA functieloos was, het zogenaamde "junk-DNA". Dit werd als een bewijs voor macro-evolutie gezien. Een uitgebreid onderzoeksproject, Encode, heeft echter aangetoond dat het merendeel van dit zogenaamde junk-DNA wel degelijk een functie heeft. In het deel van het genoom dat geen coderingen voor eiwitten bevat, worden steeds meer functies ontdekt. Ik sla nu een stuk over en vervolg met: Ook fungeren ze als verspringende schakelaars die snelle aanpassingen, aan bijvoorbeeld koude of droogte, mogelijk maken, juist omdat ze programmatuur (eiwit-coderende genen) aan- en uit kunnen schakelen. Het grootste gedeelte van het genoom heeft dus een functie. Dat sluit aan bij de gedachte van een intelligent ontwerp.

6. Pseudogenen.
Pseudogenen zijn genen die kapot zijn. Dat wordt veroorzaakt door mutaties. Die zijn prima te verklaren met een degeneratiemodel. Volgens prof. Van den Brink wijst het kapot gen bij de mens, voor het maken van vitamine C, op een gemeenschappelijke afstamming. Volgens de auteurs negeert hij de voor de hand liggende optie dat Adam en Eva een intact gen hadden dat later stuk is gegaan.

7. Reparatiesystemen.
Binnen de evolutietheorie wordt verondersteld dat mutaties van het DNA de motor kunnen zijn voor verbetering en innovatie. Mutaties in het DNA van de lichaamscellen zijn veelal schadelijk en leiden tot tumoren en erfelijke gebreken. Gelukkig worden de duizenden mutaties die dagelijks optreden in het DNA van elke cel voortdurend gerepareerd door mutatie-reparatiesystemen. Zulke reparatiesystemen kunnen niet tot stand zijn gekomen via mutaties.

8. De uitzonderlijke mens.
Evolutionisten wijzen op de overeenkomsten tussen mens en chimpansee als argument voor universele gemeenschappelijke afstamming. De verschillen zijn echter enorm en niet evolutionair te verklaren:
- anatomische of genetische verschillen;
- uniek spraakvermogen;
- uniek denkvermogen;
- gevoel en waardering voor schoonheid;
- moreel besef van goed en kwaad;
- religieus besef.

Conclusie.

Het is mijn conclusie, niet die van de auteurs van het bovengenoemde artikel.
De argumenten 1, 2, 3, 4, 5 en 7 vind ik erg sterk spreken tegen de evolutietheorie. Argument 6 lijkt mij meer een specifiek argument tegen de redenatie van prof. Van den Brink. Argument 8 tenslotte vind ik niet zo overtuigend als de eerstgenoemden maar wel aannemelijk.

Het feit dat een eenvoudig levend organisme met zeer complexe DNA informatie niet zomaar vanzelf kan ontstaan sluit het begin van de evolutie uit en daarmee ook het vervolg.

Wat moet ik nu met de evolutietheorie zoals die op scholen wordt onderwezen? De afstamming van de mens bijvoorbeeld zoals door het onderstaande plaatje wordt verondersteld? Het plaatje komt op het eerste gezicht nogal overtuigend over. Men moet wel beseffen dat het een plaatje is, meer niet. Het is de grafische weergave van een theorie, meer niet en als zodanig vormt het geen bewijs.

Hetzelfde geldt voor de veronderstelde ontwikkeling van de soorten. Zie het onderstaande plaatje.

Het ziet er aannemelijk uit, maar het is een plaatje dat een theorie illustreert, geen bewijs.
Natuurlijk geloof ik dat dinosaurussen en dergelijke bestaan hebben maar wat hun betekenis precies is weet ik niet.

Maar als er geen sprake kan zijn van evolutie wat dan wel? Het enige alternatief is schepping. Men hoort wel eens het argument dat het leven vanuit de ruimte op aarde terecht is gekomen maar dat lost de elementaire vraag niet op: Waar komt het leven uit voort? Hoe is de schepping dan in zijn werk gegaan? Religies proberen daar een antwoord op te geven, het probleem is dat niemand er bij is geweest. Het scheppingsproces waaruit wijzelf uit voortgekomen zijn is onnavolgbaar.

Mijn motief voor deze blogpost is om op zijn minst aannemelijk te maken dat wij het resultaat zijn van een scheppingsproces en dat er dus een Schepper is.

Auteurs van het bovengenoemde artikel.

Jan van Meerten, woordvoerder van het Logos Instituut.
drs. Rafael Benjaming (bioloog)
dr. Willem Binnenveld (bioloog)
dr. Peter Borger (bioloog)
dr. Herman Bos (organisch chemicus)
dr. Juri van Dam (bioloog)
dr. ir. Hans Degens (bioloog)
dr. ir. Wim de Jong (wiskundige)
drs. Ben Vogelaar (bioloog)
drs. Tom Zoutewelle (bioloog)

Een Nederlands vreemdelingenlegioen, goed idee of niet?

Zou het een goed idee zijn om jonge, gezonde, mannelijke asielzoekers, op basis van vrijwilligheid, in te lijven in een Nederlands militair vreemdelingenlegioen? Ze moeten eerst aan een gedegen onderzoek onderworpen moeten worden, zodat islamisten en gezochte oorlogsmisdadigers eruit gevist kunnen worden. Na een strenge medische en psychologische keuring worden ze bij goedkeuring toegelaten.

Tijdens hun diensttijd van bijvoorbeeld 7 jaar leren ze de Nederlandse taal te spreken, te lezen en te schrijven. Voorts een opleiding in een nuttig beroep. Het streven moet zijn om er een elitekorps van te maken dat overal ingezet kan worden. Het moet zich kunnen meten met het Korps Mariniers en de Commando's.

Tijdens de dienstperiode van 7 jaar moet minimaal 1 jaar worden vrijgemaakt voor een dagopleiding voor een burgerfunctie, bijvoorbeeld automonteur, bouwvakker, verpleger etc. Na de diensttermijn worden ze volwaardig Nederlands staatsburger en krijgen ze een Nederlands paspoort en desgewenst een Nederlandse naam. Zij die de dienst verlaten worden geholpen bij het vinden van een baan.

Men moet de gelegenheid krijgen om voor nog eens 7 jaar bij te tekenen. In de eerste dienstperiode kan men maximaal opklimmen tot sergeant. Talentvolle militairen met gebleken capaciteiten zou men in de 2de diensttermijn een officiersopleiding kunnen laten volgen.

Men zou kunnen tegenwerpen dat dit alles een aanzuigende werking zal hebben. Ik geloof dat de zware dienst opportunisten afschrikt. Bovendien kan men afgewezen kandidaten in een versnelde uitzettingsprocedure plaatsen indien ze geen recht op asiel blijken te hebben.

Wat is het nut voor Nederland? We krijgen op die manier een versterking van onze defensie, men haalt mensen van de straat en na verloop van tijd krijgt men er geschoolde en loyale burgers voor terug.

Is een mening een persoon?

Twitter scheldpartijen.

Wie regelmatig Twitter bezoekt zal zo nu en dan, of zeer regelmatig, afhankelijk van de mensen die je volgt, geconfronteerd worden met nogal hevige scheldpartijen of zelfs bedreigingen. De aanleiding is vaak een verschil van inzicht in een politieke of religieuze kwestie. De oorzaak is het onvermogen een mening los te zien van een persoon.

Iemands mening is maar een aspect van diens persoonlijkheid. Ik ken vele twitteraars met in mijn ogen nogal abjecte meningen maar die ik toch aardige mensen vind. Het gaat erom hoe ze zich gedragen tegenover anderen.

Ik verwacht van niemand engelengedrag, in de Twitter-omgeving, alleen maar dat men zich onthoudt van gescheld, dreigen, oproepen tot geweld en denigrerende opmerkingen. In het dagelijks leven geldt fysiek iets soortgelijks.

Meningen los zien van de persoon.

Ik volg Shabir Burhani ( @maiwand2016 ) een moslim die zichzelf omschrijft als "A slave of Allah and a servant of Islam". Ik ken Shabir niet persoonlijk (het moet er toch eens van komen Shabir) maar hij komt op mij over als een aardige man. Met zijn opvattingen ben ik het totaal niet eens en dat laat ik hem ook regelmatig weten.
Zijn opvattingen keur ik af maar niet hemzelf. Hij is voor mij een medemens met wie ik op voet van gelijkheid zou kunnen omgaan.

Omgekeerd zal dat hopelijk ook zo zijn. Shabir zal mij vermoedelijk beschouwen als een rabiate islamofoob (misschien ben ik dat ook wel😀 ) maar ik geloof niet dat hij een uitgesproken hekel aan mij heeft, hij heeft dat althans niet uitgesproken.

Wim Aalten

Een ander voorbeeld is Wim Aalten (@wimaalten ), een overtuigde godloochenaar. Sorry Wim, ik zie je bezwaar: je kan niet iets loochenen wat niet bestaat.
Zelf ben ik een gelovig christen, Wim en ik bestrijden elkaar op het scherp van de snede. Toch is er sprake van wederzijdse sympathie.

Aanleiding voor deze blogpost.

Ik merk de laatste tijd steeds vaker dat mensen geen onderscheid maken tussen een persoon en diens mening. Dat leidt tot nodeloze irritatie, ruzies, ontvolgen en blocken. Ik heb het hier niet over rassenhaat, homohaat of andere vormen van hatelijke opinies maar over politiek links of rechts, voor of tegen islam, voor of tegen Trump, voor of tegen Wilders enzovoort. Je kan over deze zaken een stevige mening hebben zonder dat de haat er af straalt. Discussies hierover hoeven niet uit te lopen op wederzijdse hatelijke persoonlijke opmerkingen. Je kan iemands mening verfoeien zonder de persoon te verafschuwen.

Ik heb Wim en Shabir om toestemming gevraagd voor hun vermelding hier en beiden stemden toe. Eerlijkheidshalve had ik van beiden niets anders verwacht.

Waarom het dodenherdenking-gedicht van Güner Tozgül mij ontroerde en de toespraak van Nasrdin Dchar niet zo.

Het waren niet de literaire kwaliteiten van het gedicht noch de inhoud die mij raakten maar de attitude van de Turks-Nederlandse jongen. De geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog die voor vele, zoniet de meeste, allochtone jongelui maar een vaag begrip is waar ze niets mee hebben, heeft voor Güner Tozgül wel betekenis. Hoe komt dat? Waarom is hij een uitzondering? Bij hem thuis werd het onderwerp regelmatig besproken en ook hij verdiepte er zich in.

De inhoud van het gedicht raakte mij niet zo maar toch wil ik er iets van zeggen. Het thema van het gedicht van Güner Tozgül is leegte. Dat is een goede keuze van de jongen want wat kan men zeggen over het onmetelijke leed dat die oorlog veroorzaakte? Hij bracht dat onvermogen goed tot uiting.

Hij voelde het leed van de oorlog en in dit geval onze oorlog, goed aan. Hij bewees hiermee dat hij zich de geschiedenis van zijn nieuwe vaderland eigen had gemaakt. Daarmee deelt hij met ons in het Nederlands collectieve verleden.

De toespraak van Nasrdin Dchar op 5 mei was indrukwekkend, op het eerste gehoor veel indrukwekkender dan het korte gedicht van Güner Tozgül. Hij bracht het voortreffelijk en de zichtbare trots van zijn moeder vond ik ontroerend. Maak je de toespraak van Nasrdin een beetje los van de context van de Tweede Wereldoorlog dan valt er niet veel op aan te merken. Maar weer helemaal teruggebracht naar die context dan bekruipen mij wat vervelende gevoelens. Ik zal proberen die gevoelens in argumenten te vertolken.

De problematiek van de Marokkaanse immigranten en hun nakomelingen nam in de toespraak een veel te prominente plaats in. Hij legde de verantwoordelijkheid voor die problematiek impliciet bij de oorspronkelijke Nederlanders neer. De Marokkanen zijn het slachtoffer van het racisme en intolerantie van de Nederlanders. Hij zei dat niet expliciet maar die indruk maakte het wel. De rol van de Marokkanen zelf hierin, vooral die van de jonge onhandelbare elementen, liet hij helemaal buiten beschouwing. Die problematiek heeft ook niets met de Tweede Wereldoorlog te maken.

Een andere misgreep in zijn toespraak vond ik de term "Ontjoding en De-Islamisering". Het idee dat moslims hier een gang naar de gaskamers te wachten staat, is absurd. Hij sprak over de haat tegen de Islam. Mijn inschatting is dat het in Nederland niet gaat om haat maar om een toenemende weerzin tegen een religie met nogal intolerante tendenzen. Het is een weerzin die deze godsdienst zelf over zich afroept.

Nasrdin sprak ons afkeurend toe vanwege het feit dat hier 75 jaar geleden racisme en jodenhaat zich zo gewelddadig konden laten gelden. Hij gaat dan volkomen voorbij aan het feit dat de uitroeiing-politiek waaraan 100.000 Nederlandse Joden ten slachtoffer vielen, geen Nederlands initiatief was, maar door de Duitse bezetting van ons land, op bevel van Hitler c.s. werd uitgevoerd. Als Nederland buiten de oorlog was gebleven dan zou er geen enkele jood hier weggevoerd zijn.

Güner Tozgül maakte zich onze geschiedenis eigen.

Nasrdin Dchar eigende zich onze geschiedenis toe.

Begrijpt u het verschil?

Waarom denk ik zo negatief over de Islam?

Waarom dit artikel?

Ik ventileer mijn afkeer van de Islam regelmatig via Twitter en daarop krijg vaak reacties van moslims en hun sympathisanten. Dan volgen discussies die meestal eindigen met beschuldigingen aan mijn adres. Ik ben dan bevooroordeeld, een islamofoob, een racist, een enge man, een leugenaar enzovoort. Zelden komt men met inhoudelijke argumenten en wanneer dat gebeurt zijn ze meestal in de vorm gegoten van een versluierde jij-bak: de kruistochten, de inquisitie, de Bijbel, de 2de wereldoorlog en steevast de bezetting van 'Palestina'.

Omdat de beperking van de 140 tekens van een tweet het moeilijk maakt om een samenhangend verweer neer te zetten doe ik dat hier, zodat ik er in tweets gemakkelijk naar kan verwijzen.

De Islam is naar mijn mening een gewelddadige en intolerante godsdienst. Deze mening baseer ik op de volgende feiten.

Het geweld van de Islam.

De vroege verspreiding van de Islam over Noord-Afrika, het Iberisch schiereiland, het Midden-Oosten, de Kaukasus en Perzië geschiedde niet op een vreedzame wijze maar door snelle veroveringsoorlogen in de periode 622-750 AD. Zie: https://en.wikipedia.org/wiki/Early_Muslim_conquests

De verovering van het Indiase subcontinent besloeg een periode van de 12de tot en met de 16de eeuw en ging gepaard met een bloedvergieten op een onvoorstelbare schaal. Bronnen noemen 400 miljoen doden over een periode van 400 jaar.

Zie:

https://en.wikipedia.org/wiki/Muslim_conquests_on_the_Indian_subcontinent

https://themuslimissue.wordpress.com/2015/08/31/islamic-invasion-of-india-the-greatest-genocide-in-history/

https://www.youtube.com/watch?v=TMY2YV9WucY

Slag bij Poitier in 732 AD

Europa stond ook lang bloot aan Islamitische aanvallen. Spanje en Portugal waren al vroeg veroverd en vanuit Spanje vielen de moslims Frankrijk binnen. In 732 AD werden ze door Karel Martel bij Poitier verslagen. 

In latere eeuwen poogden de Turken hun macht in Europa uit te breiden. Na een periode van 300 jaar oorlog tegen het Habsburgse Rijk waren de Turken in 1683 AD tot aan Wenen genaderd. Daar werden ze door een combinatie van Habsburgse en Poolse legers definitief tot staan gebracht. Op de Balkan en Griekenland bleven de Turken nog lang de heerschappij voeren. Pas aan het begin van de 19de eeuw begon de greep van de Turken op Europa te verslappen. In 1821 begonnen de Grieken met hun onafhankelijkheidsoorlog die door de Turken met behulp van Egyptische troepen aanvankelijk in bloed werd gesmoord. In 1827 grepen de Russen, Fransen en Engelsen in en de Turken werden uit Griekenland verdreven. In 1830 werd het onafhankelijke Griekenland door het Congres van London erkend.

Slag bij Wenen 1683 AD

Men kan natuurlijk stellen dat deze veroveringsoorlogen door seculiere machtspolitiek gedreven waren zoals dat de laatste eeuwen in het Westen gebeurde. In het geval van de Ottomaanse (Turkse) sultans zal dat element waarschijnlijk wel meegespeeld hebben maar het feit dat na de veroveringen de Islam met dwang werd ingevoerd, inclusief de sharia wetgeving, en andersdenkenden in hun eigen land tweederangsburgers werden (voorzover ze niet werden uitgemoord), toont aan dat het doel wel degelijk islamisering was.

Over het tegenwoordige geweld van de Islam hoef ik nauwelijks iets te zeggen, sinds de aanval op de Twin Towers horen we dagelijks van terroristische aanslagen door moslims in praktisch de hele wereld.

Wat intolerantie betreft denke men aan de houding van heel veel moslims tegenover homo's, atheïsten, joden en christenen. Binnen de islam is sprake van een rabiate jodenhaat, in veel islamitische landen worden christenen vervolgd en vermoord.

Het geweld en het morele karakter van Mohammed.

De profeet Mohammed wordt door zijn volgelingen afgeschilderd als een bewonderenswaardige, moreel hoogstaande man wiens voorbeeld navolging verdient. Je denkt dan aan een een aardige, wijze en vreedzame figuur. De werkelijkheid is anders.

Mohammed hield zich enige tijd bezig met het overvallen van karavanen en was in die tijd dus eigenlijk een roverhoofdman.

Mohammed voerde als krijgsheer meerdere veldslagen aan. In 630 AD nam na een veldslag de stad Mekka in.

Nadat een Joodse groepering na een beleg was verslagen en ontwapend doodde Mohammed c.s. tenminste 600 mannen door onthoofding. De vrouwen en kinderen werden als slaven verdeeld onder de moslims. De vrouwen werden sex-slaven. Net als nu IS doet met gevangen vrouwen.

Mohammed trouwde met de vrouw van zijn geadopteerde zoon, nadat die van hem was gescheiden. De profeet had zijn ook op haar laten vallen en uit welbegrepen eigenbelang scheidde de vrouw van haar man en trouwde met Mohammed. Deze sputterde eerst een beetje tegen maar nadat Allah hem geopenbaard had dat het wat Allah betref in orde was stemde Mohammed toe en trouwde met met haar. Hier werd dus incestueus overspel achteraf goedgekeurd door Allah.

Deze geschiedenis toont aan dat Allah adoptie niet goedkeurt. De geadopteerde zoon van Mohammed was dus formeel zijn zoon niet en dus stond niets een huwelijk tussen diens ex-vrouw en Mohammed in de weg. Goddelijke gelegenheidswetgeving, waar de moslim nu nog steeds aan gehoorzamen. Het was goddelijke voorzienigheid om via dit huwelijk de moslims duidelijk te maken dat adoptie niet toegestaan is.

Dan is er nog het beroemde huwelijk van de profeet met het 6 jarige meisje Aisha, het huwelijk werd geconsumeerd toen het meisje 9 jaar oud was. Heden ten dage volgen nog talloze mohammedanen dit voorbeeld en nemen kleine meisjes tot vrouw.

Conclusie.

De Islam is een gewelddadige en intolerante ideologie die uit is op dominantie.
Mohammed was een gewelddadige figuur met seksuele praktijken waarbij men grote morele vraagtekens kan zetten. Hij is het voorbeeld van zijn volgelingen en hun gedrag wordt heden ten dage nog door dit voorbeeld beïnvloed en niet in gunstige zin.

Tenslotte.

Ik besef dat moslims zich aan het bovenstaande zullen ergeren. Het is niet mijn bedoeling. Ik wil alleen maar laten zien dat de afkeer van veel westerlingen ten aanzien van de islam veroorzaakt wordt door het beeld dat de islam van zichzelf schept.

Waarom ik in het bestaan van een Schepper geloof. (2)

Deze column dient als antwoord op de kritiek op mijn vorige blogpost van een Twitter-volger die anoniem wenst te blijven. Ik noem de bewuste twitteraar hier voor het gemak Xavier. Je kunt de originele reacties terug vinden in de Timeline van mijn Twitter account @JohnZuyderduyn. De discussie vond plaats op 3 juli 2016.

Xavier richt zijn kritiek op een aantal onderdelen van mijn tekst, ik herhaal hier de bewuste tekst gevolgd door de kritiek van Xavier en mijn antwoord daarop.

De tekst waarop Xavier kritiek heeft.
(0) De knal werd veroorzaakt door de ontploffing van een onvoorstelbaar heet punt met een oneindige dichtheid. Laat die laatste 2 woorden eens tot je doordringen, een "oneindige dichtheid'. Ik vertaal het als "niets".
(1) "Niets" kan niet de oorzaak van het eigen bestaan zijn want er is niets en bestaat dus niet.
(2) Wat niet bestaat kan niet iets laten gebeuren, want het bestaat niet.
(3) Het heelal, dat eerst niet bestond, kan niet het eigen bestaan veroorzaakt  hebben.
(4) Daarom moet er een schepper zijn.

De kritiek van Xavier en mijn antwoord daarop.
Xavier (0): Die vertaling is een keuze, om de rest van je verhaal op te laten steunen. Oneindige dichtheid is eerder 'alles' dan 'niets'. Dat punt van oneindige dichtheid bevatte dezelfde materie als het complete heelal vlak na de originele expansie. Aangezien atomen, waaruit moleculen zijn opgebouwd, nagenoeg "leeg" zijn, past al die materie in een 'punt van oneindige dichtheid', waarbij je 'punt' niet al te letterlijk dient te nemen. Dat leeg mag je wel letterlijk nemen, de wereld die wij waarnemen, is net zo leeg, net als de vaste stoffen die wij als solide en hard ervaren. Op dezelfde manier is er geen verschil tussen vloeistoffen en lucht die we inademen.

Mijn antwoord: je beschrijft wel veel maar wat wordt daar nu mee verklaard? De vraag blijft hoe al die onvoorstelbare massa materie in dat punt van oneindige dichtheid terecht is gekomen. Men kan zeggen dat het er altijd (eeuwig) in heeft gezeten maar dat roept nog veel meer vragen op. Voor mijn redenatie maakt het overigens niet uit, indien er sprake was van een scheppingsdaad die leidde tot de oerknal, dan kan men niet anders verwachten dan dat op dat moment alle materie in dat punt van oneindige dichtheid samengevat was. Hoe het daar terecht kwam is in mijn optiek het resultaat van de onnavolgbare scheppingsdaad. Dat ik het punt van oneindige dichtheid vertaal als 'niets' is zo beschouwd helemaal niet van belang.

Xavier (1): Definieer 'bestaan' maar eens.

Mijn antwoord: Het van Dale Groot Woordenboek van Nederlandse Taal, negende druk 1970, zegt onder bestaan: "in wezen zijn". In die zin gebruik ik de term "bestaan". In mijn betoog voldoet die betekenis naar behoren. Ik hou me als leek enigszins op afstand van de quantum mechanica theorie, om niet in wazige semantiek te vervallen.

Xavier (2 & 3): De punten 2 en 3 zeggen eigenlijk hetzelfde.
Verder weten we helemaal niet of het heelal eerst niet bestond. Zelfs als we zouden willen, konden we niet verder terugkijken dan tot vlak na de oerknal aangezien tijd zoals wij het begrijpen toen pas begon. Een gangbare theorie is bijv. dat het heelal achtereenvolgens krimpt en expandeert, als een opgeblazen ballon die leegloopt en weer volloopt, steeds opnieuw.

Mijn antwoord: Punt 2 stelt het algemene, punt 3 maakt het algemene specifiek, een normale wijze van redeneren.
De theorie van de oerknal wijst die explosie als het begin (en het ontstaan) van het heelal aan. Het probleem met de theorie is dat de eigenlijke oorzaak niet aangewezen kan worden. Net zoals jij deed (zie citaat hierboven) veronderstelt men dat de materie van het heelal in het punt van oneindige dichtheid samengebald was. Dat schuift de vraag naar begin en oorzaak alleen maar in tijd terug en een antwoord op die vraag blijft uit. Hetzelfde geldt voor de theorie van het expanderende en weer krimpende heelal. Wat was daar het begin en oorzaak? 
Een complicerende factor bij het punt van oneindige dichtheid is ook dat het instabiel was want het ontplofte. Het kan dus voor die ontploffing vanwege de instabiliteit niet lang hebben bestaan.

Xavier (4): Op basis van een zelfgecreëerde definitie of vertaling van de oerknal schep je voorwaarden voor een schepper. Dat is niet anders dan terug redeneren vanaf het punt waarop je wilt uitkomen, namelijk, 'ik geloof in een schepper'. Ik bedoel daar mee dat het niet uit de lucht komt vallen, dat is wat je wilde aantonen. Het is geen verrassende conclusie.

Mijn antwoord: Het bovenstaande punt van kritiek is zo onwaar dat ik het bijna als krenkend ervaar. Niets van de informatie die voorafgaat aan mijn 4 logische stappen heb ik verzonnen of op welke wijze dan ook gemanipuleerd. Ik citeer openbare bronnen. Het begrip 'oerknal' laat ik in de gangbare context staan en ik heb er niets aan veranderd. Mijn eigen inbreng begint bij "Laat die laatste 2 woorden eens tot je doordringen, een 'oneindige dichtheid', punt (0) ".
Dat ik op logische wijze iets wil aantonen ontken ik helemaal niet. Dat is volkomen legitiem. Ooit wel eens gehoord van de term "Quod erat demonstrandum"? Zo niet, zoek het eens op.

Tenslotte.
Het is er mij niet om te doen om in een discussie over 'God bestaat niet/wel' mijn gelijk te halen. Wat mijn voorgaande blogpost triggerde is de denigrerende toon waarop men bij Twitter-discussies vaak over gelovigen schrijft, alsof ze zonder uitzondering onnozele halve garen zijn. Ik wilde laten zien dat men over het bestaan van een schepper op logische wijze kan redeneren. Men hoeft het niet met elkaar eens te zijn maar een beetje respect voor elkaar is geen overbodige luxe.

Waarom ik in het bestaan van een Schepper geloof.

Naar aanleiding van een discussie met een aantal twitter-vrienden (Wim Aalten, Ton van Dam en Bata Milojevic) over het eeuwige "God bestaat niet" debat, kwam ik er toe mijn motivatie voor het geloof in een Schepper wat uitgebreider neer te zetten dan in een tweet mogelijk is.
Het is geen wetenschappelijk verhaal maar een logische verhandeling die hopelijk laat zien dat men niet volkomen van verstand beroofd hoeft te zijn wanneer men in een Schepper gelooft.

Ik ga er van uit dat het heelal een begin heeft, namelijk de oerknal. Het is een wetenschappelijke theorie die algemeen wordt aanvaard. De wetenschappelijke tegenhanger van de oerknal theorie is de Steady-statetheorie, die theorie gaat er van uit dat het heelal altijd heeft bestaan en altijd zal bestaan. Deze theorie heeft nog maar weinig aanhangers.

De theorie van de oerknal veronderstelt een begin van het heelal, dit was de Big Bang, die 13,8 miljard jaar geleden plaatsvond.

De knal werd veroorzaakt door een de ontploffing van een onvoorstelbaar heet punt met een oneindige dichtheid. Laat die laatste 2 woorden eens tot je doordringen, een "oneindige dichtheid". Ik vertaal het als "niets".

Nu mijn redenatie:

• "Niets" kan niet de oorzaak van het eigen bestaan zijn want er is niets en bestaat dus niet.
• Wat niet bestaat kan niet iets laten gebeuren, want het bestaat niet.
• Het heelal, dat eerst niet bestond, kan niet het eigen bestaan veroorzaakt hebben.
• Daarom moet er een schepper zijn.

Hiermee heb ik niet bewezen dat er een Schepper bestaat, ik hoop dat jullie die dit lezen zullen erkennen dat het geloof in een Schepper niet een dom bijgeloof is maar een idee dat door redelijk denkende mensen aanvaard kan worden.