Liefde gaat boven alles

Inspirerende woorden.

Ik vind dit zo mooi bij liefde passen, Waarom?

Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen en ik had de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.
Ik heb deze woorden niet zelf bedacht maar ze vormen een citaat uit de eerste brief van de apostel Paulus aan de gemeente in Korinthe uit het 13de hoofdstuk. Ze vormen een loflied op de liefde en maken deel uit van de wereldliteratuur. De kern van de boodschap is dat de liefde boven alles gaat.

Het plaatje hiernaast vond ik op deze link. Verder geen bijzonderheden te melden.

Wat zou je kiezen: liefde of haat?
Als je om je heen kijkt en ziet wat haat voor ellende in deze wereld aanricht dan lijkt de keuze toch niet moeilijk zou je denken. Haat is destructief en bouwt niets op. Liefde is het tegenovergestelde en de resultaten van liefde laten dat ook zien. Denk maar aan liefde voor de kunst, wat heeft ons dat allemaal gegeven? Liefde voor de architectuur? Liefde voor de muziek? Liefde voor elkaar? Liefde voor je man of vrouw? Je kan dit rijtje eindeloos uitbreiden. Ja, liefde is een superieure emotie en heeft een kracht die alles te boven gaat.

Hoe breng je dat nu in de praktijk?
Laten we het eenvoudig houden. Door een vriendelijke en welwillende houding. Zo simpel is het. Dat is een attitude die je best een half uur vol kunt houden maar daarna kan het moeilijk worden. Met enige oefening hou je steeds langer vol totdat het je basishouding is geworden en het gewoon vanzelf gaat. Het moet wel een oprechte houding van vriendelijke welwillendheid zijn anders wordt het door anderen onmiddellijk ervaren als een irritante vorm van zelfgenoegzaamheid. Oprechte belangstelling voor anderen, dat is de sleutel. Het is een eenvoudige manifestatie van het begrip liefde.

Wat schiet je er mee op?
Laten we eerst eens kijken wat je omgeving er mee opschiet. Een vriendelijk praatje met een eenzame oude buurman, een sympathieke groet voor die ene moslim die bij jou in de straat woont en door iedereen genegeerd wordt. Gewoon aardig blijven tegen de weiger-ambtenaar en hem niet als een paria uit de gemeenschap stoten. Deze houding maakt het leven voor de mensen om je heen een stuk dragelijker en vriendelijkheid betaalt zich in veelvouden terug.

Ziektekosten: meer betalen, minder vergoeden

De kosten voor de zorg rijzen de pan uit.

College maakt zich zorgen over stijgende kosten

Dit idee wordt er door de ziektekosten deskundologen dag in dag uit bij ons in geramd. Nu is er een advies 'gelekt' van het College voor Zorgverzekeringen om een tweetal zeer dure medicijnen voor een paar zeldzame ziekten uit het basispakket te weren. Het gaat om ongeveer 175 patienten die of aan de ziekte van Pompe lijden of aan de ziekte van Fabry. Per patient loopt het bedrag aan medicijnen per jaar tot in de tonnen. In totaal werd voor deze mensen in 2010 voor 55 miljoen vergoed.
Het gaat om medicijnen die wel werken maar de verzekeringsmaatschappijen vinden het bedrag te hoog in relatie tot het resultaat. Als zij hun zin krijgen wordt het grootste gedeelte van deze medicijnen niet meer vergoed. Wat er dan met de patienten moet gebeuren heb ik nog niet gelezen.

Privatisering was toch het wondermiddel dat alles beter maakte?
Wat we niet uit het oog moeten verliezen is dat de ziektekostenverzekeringen nu in handen zijn van maatschappijen die als doel het maken van winst hebben. Daar is op zich niks mis mee maar het wordt eng als het levensbelang van zieken er mee gemoeid is. In Amerika zijn verzekeringsmaatschappijen ontmaskerd en veroordeeld die als geheime doelstelling hadden om het betalen van vergoedingen tot een minimum te beperken. Machteloze particulieren die de pech hadden om ziek te worden werden door deze praktijken volkomen geruïneerd, verzekeringsmaatschappijen hebben namelijk geld genoeg om iemand zich kapot te laten procederen.

Maar even terug naar Nederland. Het wordt hoog tijd dat de prominente rol van de verzekeringsmaatschappijen in de zorg teruggedrongen wordt. Het principe: wie betaalt die bepaalt, mag hier niet gelden. Het gaat om een algemeen belang waar de winst-maximalisators met hun fikken af moeten blijven. Al die berichten over de hogere kosten van ziekte zijn er op gericht om ons meer te laten betalen en tegelijkertijd de vergoedingen te minimaliseren.

Zorgverzekering is eigenlijk een verkapte vorm van gedwongen winkelnering.
Iedereen is wettelijk verplicht zich te verzekeren. Je moet dus bij een van de verzekeringsmaatschappijen aankloppen, daar is geen ontkomen aan. Het verschil met een broodje kopen bij de bakker of vlees bij de slager is dat je er voor kunt kiezen om geen brood of vlees te kopen.
Dat je kunt kiezen uit een (afnemend) aantal verzekeringsmaatschappijen doet eigenlijk niet zo ter zake. Het maakt echt niet zoveel uit aan wie je betaalt, betalen moet je toch.

Waarom maken we aan deze privatiserings farce geen einde en nationaliseren we de zorgverzekering weer? Een groep normaal betaalde ambtenaren kunnen de zaak dan even goed regelen zonder kosten voor reclame, sponsoring, marmeren vloeren en muren, bonussen en winstuitkeringen. Wedden dat het niet duurder wordt?

Verspilling in de zorg

Patienten die niet bij een afspraak komen opdagen.

Paar in wachtkamer door Ineke Christiaans

Onlangs las ik dat het verschijnsel van patienten die ondanks een afspraak niet bij een spreekuur komen opdagen, de zorg miljoenen euro per jaar kost. Men wil dit tegengaan door patienten die niet op komen dagen een boete te geven.

Het schilderij hiernaast heb ik van de website van Ineke Christiaans gehaald. 

Waar worden die miljoenen dan aan uitgegeven?
Ik probeer me voor te stellen hoe het werkt. Iemand komt niet opdagen. Schrijft de arts dan een rekening aan de verzekeringsmaatschappij, die deze rekening dan betaalt en als kosten boekt?
Of brengt het ziekenhuis de specialist kosten in rekening voor een onbezette plaats in de wachtkamer? Zijn middelen en medicijnen die niet worden gebruikt dan verloren? Het enige wat ik me zou kunnen voorstellen is dat de assistent van de arts het dossier uit een kast moet halen, maar met een elektronisch patienten-dossier is dat tegenwoordig ook niet nodig.
Kortom, het lijkt me gewoon flauwekul. Natuurlijk kan elke econoom uitrekenen wat zoiets theoretisch zou kosten, maar daarmee zijn de kosten nog niet echt gemaakt. Een econoom kan bijvoorbeeld uitrekenen wat het kost dat ik dit stukje schrijf, is dat dan reëel of alleen maar een theoretisch verhaaltje?

Volle wachtkamers maken dit verschijnsel irrelevant.
Men zou gelijk hebben wanneer de wachtkamers bijna leeg zouden zijn en de doktoren duimen zitten te draaien totdat er weer een patient op komt draven. Dan is er sprake van verspilling.
Ieder die wel eens op een spreekuur in een ziekenhuis komt weet dat dit niet zo is. Je moet bijvoorbeeld om 10.25 komen en om 11.15 ben je nog niet aan de beurt. Je vraagt je af waarom je dan zo precies om 10.25 moest komen. Wat er ook aan de hand mag zijn, je zit daar niet te wachten omdat er weer een stel patienten verstek laat gaan. Een oogziekenhuis in Rotterdam heeft het denkbeeldige probleem keurig opgelost, men gaat uit van 6% die niet komt dus men plant 5% procent meer afspraken, gevolg: geen enkel probleem met wegblijvers.

Waarom zo gezeurd over de 'extra kosten'?
We moeten gehersenspoeld worden om elk jaar meer voor de zorg te betalen om er steeds minder voor terug te krijgen. Of dit nu gebeurt vanuit wanhopige en integere pogingen om de stijgende zorgkosten in de hand te houden of gewoon door het streven naar winstmaximalisatie, ik zou het niet met zekerheid kunnen zeggen. Ik vrees dat het laatste ook een belangrijke factor is. Daarom moet de invloed van de verzekeringsmaatschappijen op de praktijk van de zorg worden teruggedrongen.

Durf te beginnen

Alle begin is moeilijk.

Voorwaartsch Mannen! Er tegenaan!

Je moet iets doen en je weet niet hoe je moet beginnen. Je blijft aarzelen en je gaat even andere dingen doen om maar niet aan die moeilijke opgave te hoeven beginnen. Dat doen van andere dingen gebeurt vaak onder de vermomming van 'onderzoek' en 'analyse' of zelfs 'voorbereiding'. Ondertussen gebeurt er niets wezenlijks. Je ziet het heel vaak in de politiek maar ook in het persoonlijke leven zijn mensen er mee behept. Herken je de situatie?

Aarzel niet te lang. Begin!
Natuurlijk zijn er noodzakelijke voorbereidingen die je eerst moet doen om aan het eigenlijke werk te beginnen. Als je de garage wilt schilderen dan is het toch echt gemakkelijker wanneer je eerst de rommel opruimt die nog in de weg staat. Dat opruimen hoort er gewoon bij. Allerlei andere dingen niet, je snapt wel wat ik bedoel.
Dit voorbeeld kan je ook gebruiken wanneer je aan een complex project moet werken. Als je er een beetje op let dan zie je al gauw wat wezenlijk is of niet. Schuif vermomd uitstel resoluut opzij. Begin zo snel mogelijk met het echte werk. Succes!

Deze stukjes zijn een mooi voorbeeld van wat ik bedoel.
Deze column schrijf ik zonder enige voorbereiding. Ik ga achter mijn computer zitten vaak zonder zelfs maar te weten waar ik het over zal hebben. Binnen een minuut valt me een titel of onderwerp te binnen en ik begin te schrijven. Wanneer ik feiten noem, check ik ze tijdens het schrijven via Google. Ik ben dus geen tijd kwijt aan vooronderzoek. Natuurlijk zijn het maar oppervlakkige stukjes die geen uitgebreid onderzoek vergen, maar het patroon is in veel gevallen bruikbaar. Doe er je voordeel mee!

MBO's sjoemelen met miljoenen

Wat nu weer?

Onderwijs gaat om leerlingen, niet om bestuurders

Een aantal MBO instellingen is in financiële problemen gekomen omdat men heeft gespeculeerd met derivaten om risico's van renteschommelingen af te dekken. Ik ga er vanuit dat de betrokken financieel directeuren (ze zullen zich wel CFO noemen of zich met een andere ronkende titel sieren) met de oprechte intentie gehandeld hebben om hun onderwijsinstelling voor financiële risico's te behoeden. De fout zit niet bij deze individuele bestuurders maar in de wijze waarop het onderwijs gefinancierd wordt. Zolang onderwijsinstellingen jaarlijks gezamenlijk miljarden op hun rekeningen gestort krijgen zal deze problematiek blijven bestaan.

Geef instellingen veel geld en het gaat mis.
Instellingen die structureel grote sommen gelds van de overheid ontvangen en het niet eerst zelf verdienen, gaan daar 'leuke' dingen mee doen. Het geld moet beheerd worden dus heb je een financieel directeur nodig. Geld moet 'efficient' besteed worden dus gaan we over tot schaalvergroting. Grotere organisaties hebben grotere gebouwen nodig. Grote organisaties moeten bestuurd worden, liefst door bestuurders met grote salarissen en als het kan ook nog een vette bonus. Al deze geldverslindende flauwekul heeft in wezen niets met het onderwijs te maken en voegt er ook niets aan toe. Integendeel, al die honderden miljoenen euro's, wellicht enkele miljarden, hadden beter direct aan het onderwijs zelf besteed kunnen worden, nu is het weggegooid geld.

Hoe kan het dan beter?
De oplossing is eenvoudig. Stop per direct met het geven van geld aan onderwijsinstellingen. Het onderwijzend personeel en noodzakelijke hulpkrachten zoals een concierge worden direct door het Rijk betaald, zij worden ambtenaren. De schoolgebouwen worden beheerd door de Rijksgebouwendienst en de leermiddelen worden ingekocht en gedistribueerd door het Rijks Inkoopbureau.
Alle gelden die onderwijsinstellingen opgepot hebben worden door het Rijk geconfiskeerd ter financiering van een sobere ontslagregeling van de nu werkloze bestuurders.

Het onderwijs wordt teruggeven aan het onderwijs.
Het recept is eenvoudig en radicaal. Hiervoor is politieke wil en moed nodig.

Willem Holleeder en de VVD wethouder

Wat is er aan de hand?

Willem Holleeder, een bekende Nederlander uit kringen met een opvallend hoog sterftecijfer, gaat een column schrijven in de Nieuwe Revue. De Amsterdamse wethouder Eric van der Burg van de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie vindt dat 'idioot en smakeloos'. Van der Burg twittert: 'Dit is een door en door slecht mens dat geen podium verdient'.

Willem druk aan het werk met zijn eerste column

Wat is hier mis mee?

Iedereen mag denken van Holleeder wat men wil. Feit is dat de man zijn straf heeft uitgezeten en vrij rondloopt. Dat Justitie nog een financieel akkefietje met hem heeft, doet niet terzake. Holleeder is vrij man en mag elke baan aannemen die hij wil. De Nieuwe Revue mag handelen naar eigen goeddunken zolang de wet niet overtreden wordt.

Wethouder Van der Burg heeft onder andere Zorg en Welzijn in zijn portefeuille. In die hoedanigheid moet Van der Burg zich niet negatief uitlaten over een individuele Amsterdammer, ook al heet die Willem Holleeder. Het is niet volslagen ondenkbaar dat Holleeder, die hartpatiënt is, ooit onder de vleugelen van Zorg en Welzijn terechtkomt. Ook hij heeft recht op een eerlijke behandeling van de overheid, daarom is het onjuist dat een wethouder zich in zulke bewoordingen over een individu uitlaat.

Natuurlijk heeft Van der Burg recht op een eigen mening, als hij zich 's morgens staat te scheren mag hij zijn partner daar uitgebreid op trakteren. Er zijn vast wel verjaardagen waar hij zijn prive meningen kan debiteren. Als wethouder moet hij terughoudend zijn.

Bovendien zijn wij mans genoeg om zelf een oordeel over de kwestie te kunnen vormen, daar is geen opgewonden wethouder bij nodig.

Gebruik je intuïtie

Je denkt aan iemand en ze belt je op.

Ik koos intuïtief voor dit schilderij van Pissarro 

Ken je dat? Je zit aan iemand te denken en die persoon belt je op. Of je zit met je partner in een kamer en je begint beiden tegelijkertijd over hetzelfde te praten. Of je tobt al een tijdje over een probleem en zonder dat je dat kunt beredeneren kies je een bepaalde oplossing, die dan ook de juiste blijkt te zijn. Er zijn vele varianten op dit thema te bedenken maar het komt hierop neer dat een bepaald idee of gedachte je zomaar invalt, zonder dat daar een bewuste redenatie aan vooraf gaat.

We noemen dat intuïtie.
Er zijn nogal wat omschrijvingen voor dit begrip. Zelf zou ik kiezen voor een impliciete ingeving. Impliciet wil zeggen dat de gedachte niet precies is uitgewerkt maar dat de gedachte wel in de ingeving is opgesloten. De gedachte of het idee zit als het ware nog in de verpakking (de ingeving), je moet hem er nog uithalen.

Hoe werkt het?
Ik heb er wel een idee over (volstrekt geen wetenschappelijke verklaring!). Wanneer je aan iemand denkt dan beïnvloedt dat de persoon aan wie je denkt. Hoe? Dat is me een raadsel. Vibraties? Gedachte golven? Wie het weet mag het zeggen.

Laten we eens een experiment uitvoeren.
Denk de hele dag aan een bepaald persoon. Het moet wel een bekende van je zijn die in staat is om je te bellen. Elvis Presley telt dus niet mee. Het moet ook niet iemand zijn die jou om de haverklap belt. Denk regelmatig aan die persoon. Stel je in gedachten voor dat  hij of zij je gaat bellen. Concentreer je op die gedachte. Herhaal dat steeds in de loop van de dag. Het experiment is min of meer geslaagd wanneer die persoon je inderdaad belt.

Ik ben reuze benieuwd hoe het experiment bij jou afloopt, je zou me een enorm plezier doen wanneer je laat weten hoe het gelopen is.

Vertrouw op je intuïtie.
Leer naar jezelf te luisteren. Er zullen vast wel situaties in je leven optreden waar je al redenerend niet uitkomt. Wanneer je iemand tegenkomt je hebt het gevoel dat je die persoon niet kunt vertrouwen, ga dan niet met die persoon in zee. Moet je een sollicitant beoordelen en blijf je twijfelen, neem die persoon dan niet aan.