Fatalisme, weg ermee!

Fatalisme in vele gedaanten.

De mens als speelbal van de golven.
Fatalisme of juist niet? Om over na te denken.

Fatalisme is de gedachte dat de mens geen invloed kan uitoefenen op zijn eigen lot. Alles ligt vast, in de sterren, in de wil van God of Allah of in het persoonlijke vlak: ik ben nu eenmaal zo; of als je voor een dubbeltje geboren bent wordt je nooit een kwartje. Een andere vorm is de gedachte dat deze wereld op het punt staat ten onder te gaan of dat Europa zal afzakken tot beneden het peil van ontwikkelingslanden. Je hebt het idee nu wel te pakken en je kunt het zelf eindeloos uitbreiden denk ik.

Wat je ook gelooft, je eigen verantwoordelijkheid blijft.
Iedereen beseft dat het leven eindig is. Bijna iedereen handelt of het niet zo is. Dat lijkt inconsequent maar dat is het niet. De meeste mensen beseffen bewust of onbewust, dat ze de hen toegemeten tijd moeten gebruiken. Niemand denkt: ik ga toch dood dus laat ik maar in een stoel gaan zitten en afwachten tot het komt. De meeste mensen doen min of meer nuttige dingen, anderen houden zich met schadelijke zaken bezig maar de meeste mensen doen wat. De enige onafwendbare zekerheid is dat het leven eindig is. Wat je er mee doet is jouw verantwoordelijkheid. Er zijn natuurlijk zaken waarop je geen invloed kunt uitoefenen maar het is jouw keuze hoe je daar mee omgaat. Een actieve vulkaan zal zeker een keer tot uitbarsting komen, dat kun je niet tegenhouden. Je kan er wel voor kiezen om niet in de buurt van die vulkaan te gaan wonen.

Dingen binnen jouw invloedssfeer liggen niet vast.
Ranomi Kromowidjojo en andere topsporters hebben gouden medailles gewonnen omdat ze daar keihard voor getraind hebben en het beter deden dan de anderen. Niet omdat dit van te voren vastlag. Als ze niet getraind hadden dan hadden ze zeker niet gewonnen. Het feit dat ze gewonnen hebben is grotendeels te danken aan de keuze die ze zelf gemaakt hebben voor een carriere  in de sport.

Jouw toekomst ligt grotendeels in je eigen handen.
Wat er in de toekomst met jou gebeurt is voor een groot deel afhankelijk van de keuzes die je nu maakt. Je kan er voor kiezen om ernst te maken met je studie, dat zal later resultaten opleveren. Je kan er voor kiezen om te de hele tijd te gaan zitten blowen of bier te drinken, dat loopt niet uit op een schitterende carriere. Je bepaalt zelf wat je nu doet en dat heeft gevolgen voor later. Niemand anders dan jij zelf is daar verantwoordelijk voor. Denk dus goed na over wat je nu doet.

Het verschil tussen goud en brons

Gewonnen en/of verloren.

Is ze niet mooi?

Gisteren zagen we de magistrale overwinning van Ranomi Kromowidjojo bij het zwemmen waarbij ze een gouden plak won, Een andere Nederlandse topsporter, de judoka Henk Grol, eindigde als derde en won een bronzen medaille. Het verschil in reactie was opvallend. Ranomi was voluit blij, met de nuchtere opmerking dat haar tijd iets beter had gekund. De reactie van Henk was verdeeld, bijna overwegend verdrietig omdat hij geen goud had gehaald en gelukkig toch nog een klein beetje blijdschap omdat hij uiteindelijk nog derde was geworden.

Beiden hebben grote moeilijkheden overwonnen.
In hun tijd van voorbereiding tot de spelen hebben beide atleten met grote tegenslagen te maken gehad. Toch bleven zij doorzetten en ziedaar het resultaat. Beide hebben bewezen dat zij in staat zijn om moeilijkheden te overwinnen. Toch was een groot verschil te zien. Ranomi lijkt er ontspannen mee om te gaan en is in staat om zichzelf in een wat bredere context te zien. Mooi was haar gebaar waarin ze de gouden plak als het ware aan het Nederlandse volk opdroeg en de manier waarop ze zichtbaar voluit het Wilhelmus meezong.

Henk heeft het er moeilijk mee.
Ook Henk is een sportman met een enorme drive. Zijn grootste strijd voert hij eigenlijk niet met zijn tegenstanders maar met zichzelf. Hij is enorm gericht op het behalen van de overwinning, dat is zijn kracht maar tevens zijn zwakte. Verliezen lijkt voor hem tot de onmogelijkheden te behoren. Hij geeft ook zelf toe dat hij niet tegen zijn verlies kan. Nadat hij gisteren een van zijn partijen verloren had wilde hij het ook opgeven en naar huis gaan. Gelukkig heeft zijn coach hem dat uit zijn hoofd weten te praten. Bij Henk lijkt het om alles of niets te gaan, hij maakt daardoor de indruk alsof hij op de rand van een psychische ineenstorting balanceert. Ik hoop dat zijn coach er in slaagt om hem wat meer ontspannen te laten leven zonder dat hij zijn drive verliest.

Moraal van dit verhaal.
Ga ontspannen met je doelen in het leven om. Streef naar goud maar wees gelukkig met brons. Ook dan behoor je tot de top.