16 Miljard besparen

De bezuinigings-oogkleppen van de regering.
We moeten nu nog eens 6 miljard extra ophoesten. Die extra miljarden worden ons als lastenverzwaring opgelegd onder de noemer 'bezuinigingen'. Wat mij ontzettend stoort is dat achter deze bezuinigingsoperaties geen enkele visie op echte hervormingen zit. Het is het domweg hanteren van de kaasschaaf en het verhogen van belastingen.

Er is een gemakkelijker en fraaier alternatief.
Er is een betere manier om tot structurele hervormingen te komen die jaarlijks 16 miljard euro besparen en die de belastingbetaler geen cent kosten en die leiden tot efficiënter werken bij de overheid en aangrenzende instellingen.
De gedachte achter het gros van deze hervormingen is het feit dat de overheid, het onderwijs en de zorg leiden aan een kwalijke vorm van obesitas, bestaande uit overbodig management. Voorts zijn er andere voordelen te behalen door efficiëntie verbeteringen in de zorg en het elimineren van de verzekeringsmaatschappijen in de zorgketen, het samenvoegen van de NS en ProRail en het heffen van een extrabelasting op brievenbusfirma's.

Het aanpakken van de overheids-obesitas door middel van een management shake-out.
Mijn inschatting is dat tenminste 5% van het overheidspersoneel bestaat uit management dat eigenlijk overbodig is. Het gaat niet alleen over topmanagement maar het gaat over alle management lagen. Vergeet ook het leger 'beleidsmakers' niet!
Wanneer deze managers buiten dienst worden gesteld dan kost dat natuurlijk geld. Ik schat dat de netto-opbrengst € 50.000 per jaar per manager is. Op bijna een miljoen personeelsleden gaat het om  47.750 overbodige managers, de shake-out komt dan neer op een besparing van 2,4 miljard euro.
Zie onderstaande tabel:

Management shake-out	Aantal personeel	Shakeout % ==>	5%
		Salaris effect ==>	€50.000
Personeel openbaar bestuur	315000	15750	€787.500.000
Personeel onderwijs	445000	22250	€1.112.500.000
Personeel veiligheid	127000	6350	€317.500.000
Pers universitair med. centr	68000	3400	€170.000.000
Totaal management shake-out	955.000	47750	€2.387.500.000

In de eerste kolom ziet u de overheidsonderdelen, in de tweede kolom het aantal personeelsleden werkzaam in dat onderdeel, in de derde kolom het aantal overbodige managers en in de vierde kolom het bedrag dat bespaard kan worden.

Overige besparingen.
Er zijn nog meer besparingen te realiseren. In onderstaande tabel laat ik ze zien en ik licht ze post voor post toe.

Effecten van structurele hervormingen
Onderwerp	in miljard Euro
Werkwijze verbetering zorg	10,0
Elemineren zorgverzekeringen	1,5
Management shake-out overheid	2,4
Samenvoegen NS ProRail	0,6
Extra belasting brievenbusfirma's	1,5
Totaal strukturele hervormingen	16,0

Werkwijze verbetering in de zorg.
De zorgkosten bedragen per jaar bijna 100 miljard euro. In het programma Pauw en Witteman beweerde Robin van Linschoten dat er met efficiency verbeteringen 25% kostenreductie gerealiseerd kan worden, dat zou dan neerkomen op € 24 miljard. Het komt mij niet ongeloofwaardig over maar voorzichtigheidshalve noteer ik in mijn overzicht maar € 10 miljard.

Elimineren zorg-verzekeringen.
Met onze zorgpremie dragen we niet alleen bij aan de zorgkosten maar we betalen ook voor de kosten, winstopslag en bonussen van de verzekeringsmaatschappijen. Wanneer we de verzekeringsmaatschappijen uit de zorgketen zouden halen en we de financiering van de zorg weer in handen van de overheid zouden geven, dan besparen we naar schatting € 1,5 miljard. Zie ook mijn artikel "Zijn zorgverzekeraars onmisbaar?"

Samenvoegen NS en ProRail.
De marktwerking in het treinvervoer is voor wat de individuele reiziger betreft, puur theoretisch. Je kan als reiziger niet kiezen uit een aantal vervoerders wanneer je een binnenlands treinkaartje koopt. De opsplitsing van de NS is volkomen overbodig en kost veel geld. Samenvoegen die boel!
Scheelt naar schatting € 0,6 miljard.

Extra belasting brievenbusfirma's.
Via deze firma's stromen miljarden euro's door ons land. Zonder de kip met gouden eieren te slachten kunnen we deze winststromen met € 1,5 jaarlijks afromen.

Rutte en Colijn (2)

Als je kritiek hebt moet je ook een alternatief kunnen bieden.
Op mijn stuk van gisteren kreeg ik het commentaar dat het aanzetten van de geldpersen op een ramp uitloopt. Ik had dat helemaal niet voorgesteld maar doordat ik alleen maar kritiek uitte lokte ik een dergelijke reactie natuurlijk uit. Ik had op zijn minst in grote lijnen moeten aangeven hoe het dan anders zou kunnen. Dat doe ik nu als vervolg op het stuk van gisteren.
Rutte en zijn collega's fixeren zich op de 3% norm en weten niets beters te bedenken dan bezuinigingen en belastingverhogingen. De bezuinigingen worden gepresenteerd als "hervormingen". Het zijn gewoon harde bezuinigingen die zo diep in bepaalde sectoren snijden dat er elementen wegvallen, dat noemt men nu hervormingen.

Mogelijke echte hervormingen in de zorg.
In de zorg is er sprake van een vreemde paradox. De sterke focus op kostenbeheersing leidt juist tot kostenverhoging. De denkfout is dat als men de kosten zichtbaar maakt door te declareren, men ze dan onder controle kan krijgen. De praktijk laat zien dat dit een foutieve gedachte is. De oplossing is dat men de focus richt op de capaciteit die nodig is om patienten te behandelen. Dit betekent een drastische verandering in het systeem van de zorgfinanciering. Verwijder verzekerings maatschappijen uit de zorgketen en de premie betalen we aan de overheid. Die distribueert de middelen naar behoefte over de zorginstellingen. Zie ook mijn artikelen Marktwerking in de zorg is waanzin en Zijn zorgverzekeraars onmisbaar? De besparingen die men dan realiseert lopen in de miljarden. Vergeet niet dat we met onze premies de kosten, de winsten en de bonussen van de zorgverzekeraars betalen. Robin van Linschoten beweert zelfs dat er 25% op de zorgkosten bespaard kan worden door de zaak efficiënter te organiseren. Daarmee zouden we tientallen miljarden besparen. Daarmee zouden we de hele 3% discussie al kwijtraken.

Mogelijke hervormingen in het onderwijs.
Geef het onderwijs terug aan de onderwijsgevenden. Schrap betaalde bestuursfuncties. Lid zijn van een schoolbestuur moet een onbetaalde erebaan zijn. Managers die zelf geen onderwijs geven hebben niets in het onderwijs te zoeken. Draai die malle schaalvergroting terug. Door deze maatregelen is men binnen de kortste keren van alle dor hout in het onderwijs af. Zie ook mijn artikel Cold Turkey therapie voor het onderwijs.

Het openbaar vervoer.
Voordat de NS onderworpen werd aan de marktwerking was het één bedrijf. Om de concurrentie te bevorderen werd dit redelijk efficient draaiende overheidsbedrijf opgesplitst in NS reizigersvervoer en ProRail. Laten we deze idioterie eens bekijken van de invalshoek van de reiziger. Wanneer u een treinkaartje koopt van Leiden naar Utrecht, kunt u dan kiezen uit meerdere aanbieders? Natuurlijk niet. De concurrentie is vrijwel theoretisch en speelt zich af op het verlenen van vervoersconcessies. De reizende burger heeft daar niets aan. Een voorbeeld is nu het hogesnelheidstraject van Amsterdam naar Brussel dat nu na het Fyra debacle mogelijk door een andere maatschappij dan de NS geëxploiteerd zou kunnen worden. U en ik hebben daar niets aan. Al dit geklungel, voortspruitend uit de privatiseringsideologie en het in handen geven van een goed draaiend overheidsbedrijf aan pseudo-ondernemers, heeft geleid tot de verspilling van honderden miljoenen euro's als het geen miljarden euro's zijn. Remedie: samenvoegen van NS en ProRail geef de organisatie weer in handen van de vaklui.

Rutte en Colijn

Het Historisch Nieuwsblad in een flits.
Ik zag in het voorbijgaan in een flits een exemplaar van het Historisch Nieuwsblad liggen. Op de voorpagina prijkte het portret van Hendrikus Colijn. Of Rutte op diezelfde pagina werd vermeld weet ik niet meer, maar de combinatie van deze twee namen bleef in mijn gedachten hangen.

Wat is het verband tussen Colijn en Rutte?
In de crisisjaren voor de Tweede Wereldoorlog was Colijn premier van Nederland. Hij was bezeten van het idee-fixe de Gouden Standaard van de gulden vast te houden. Net zo als Rutte bezeten is van het denkbeeld om binnen de 3% norm voor de begroting te blijven.
Colijn probeerde de Gouden Standaard te handhaven door bezuinigingen op het onderwijs, ambtenarensalarissen en werklozensteun. Dat laatste kwam hem op het Jordaan-oproer in 1934 te staan. Er waren toen 5 doden te betreuren. Overigens was het hele streven naar de handhaving van de Gouden Standaard tevergeefs want in 1936 moest hij die toch laten varen (In hetzelfde jaar dat John Maynard Keynes zijn beroemde boek "The general Theory of Employment, Interest and Money" publiceerde, daarmee wil ik zeggen dat er ook toen alternatieven voor de rigide bezuinigingspolitiek waren).
Dat krampachtige vasthouden aan een bepaalde politiek zie je ook bij Rutte. Eerst heeft hij de zuidelijke EU landen de les gelezen over hun slappe begrotingspolitiek en daarmee verfde hij zichzelf in een hoek. Nu we zelf met een begrotingsprobleem te maken hebben kan hij niets anders doen dan zich krampachtig vasthouden aan de onhoudbare 3% norm en domme bezuinigingsmaatregelen nemen net als Colijn. Ook nu zijn er genoeg economen die Rutte precies de andere kant op wijzen maar net als Colijn houdt Rutte zijn oren doof en zijn ogen blind.
Wanneer gaat Rutte ons verzekeren dat we rustig kunnen gaan slapen zoals Colijn dat deed?

Rutte leer iets van de geschiedenis van Colijn en gooi het roer om of liever nog treedt af.

Emile Roemer, pro en contra

Emile doet een stevige uitspraak.

Emile Roemer

Roemer verklaarde dat hij zich (als premier) niet perse aan de 3% afspraak zou houden en dat hij een eventuele boete niet zou betalen. Hij deed dat in krasse bewoordingen (over my dead body) maar dezelfde dag nuanceerde hij dat weer en trad terug in de politieke correctheid.

Pro Roemer.
Roemer werd meteen verguisd als een onverantwoordelijke anti-Europa fanaat en riep men ach en wee over de kwalijke gevolgen van zijn uitspraken. Toch is het helemaal niet onverstandig wat hij voorstelt. Hij wil de economie stimuleren en de bezuinigingen over een langere periode uitsmeren. Volgens Roemer (en hij staat daarin niet alleen) is het juist contraproductief om nu zo streng te bezuinigen en draaien we het fragiele herstel meteen weer de nek om. Hij is niet tegen bezuinigingen maar wil er wat langer over doen.

Dat hij zich zo krachtig uitdrukte is alleen maar te prijzen. De kiezer is het politiek correcte geleuter van de gevestigde orde beu, omdat daar niets uit voort komt. Door heel duidelijk te stellen wat hij wil brengt Roemer weer dynamiek in het debat en zet hij het Europa vraagstuk weer helder op de agenda. De hersenloze Europa karavaan die maar door blijft draven, moet een keer tot staan worden gebracht. De uitspraken van Roemer kunnen daarbij helpen. Hij bewijst Europa (inclusief de Unie) juist een dienst.

Contra Roemer.
Roemer maakte een kapitale fout door zijn radicaal verwoordde standpunt weer te nuanceren. Hij keek iets te ver in de toekomst en kreeg toen koude voeten. Bang om later als premier door de rest van Europa gedwongen te worden om zijn radicale standpunt weer in te slikken, haastte hij zich nu om zijn uitspraken te nuanceren en daarbij de angel er uit te halen.
Wat is hier nu fout aan? Wel, het staat nog helemaal niet vast dat hij ooit premier wordt en de kans dat hij later zijn woorden weer moet inslikken is niet zo groot. Als hij wel premier wordt dan staat het helemaal niet vast dat Europa hem kan dwingen om de boete te betalen. Als het puntje bij het paaltje komt dan zou hij zijn poot stijf moeten houden. Laten we maar eens zien wie de sterkste zenuwen heeft. Nu heeft hij bij voorbaat de strijd al verloren. Dom Emile, dom!

Conclusie.
Het lijkt erop dat Roemer niet in staat zal zijn om zijn rug tegenover Europa recht te houden. Als hij in dit vroege stadium zijn Euro-kritiek al gaat matigen dan valt te vrezen dat er van zijn ferme uitspraken niets terecht komt. Wil men Europa beteugelen dan is Roemer niet de sterke man.